Alleen met mijn gedachten

Vandaag ben ik vrij. Dat wil zeggen, ik hoef niet naar mijn werk. Of ik echt ‘vrij’ ben, heb ik geleerd, dat ligt volledig aan mezelf.

Man is naar het werk, kind is naar het kinderdagverblijf… Ok, laat ik hier even stoppen. Ik hoor je wel denken: “Als jij vrij bent, waarom besteed je dan je kind uit aan een ander, wat egoïstisch, zoveel moeders – en vaders – zouden alles geven voor een paar uurtjes voor zichzelf. Dus wat zeur je nou?”

Eigenlijk hoorde ik je niet denken. Ik hoorde vooral mijn eigen gedachten dingen invullen die
waarschijnlijk bijna niemand denkt maar waar ik wel bang voor ben omdat ik nou eenmaal snel last heb van knagend schuldgevoel. Het is makkelijker om dat dan op de grote boze buitenwereld te projecteren. Je weet wel, de bekende ‘ze’.

“Me-time”

Maar goed, als ik niet beter zou weten, zou ik zeggen dat ik dus technisch gezien ‘me-time’ heb. Alleen met mijn gedachten. Of in mijn geval, met mijn to-do-list. Mijn relatie met mijn to-do-list is ingewikkeld. Ik hou ervan en ik heb er een hekel aan. Mijn eeuwige stapel Post-it’s is al een tijdje geleden vervangen door een superhandig appje waarmee ik zo’n beetje mijn hele leven organiseer. En synchroniseer. Ik heb alles helemaal onder controle.
Behalve dan dat er steeds meer dingen óp het lijstje komen, en er niet heel veel af gaat. Sinds ik moeder ben, ben ik zo verstrooid als een oude professor en dus variëren de onderwerpen op het lijstje nogal. Anders vergeet ik nog om de planten water te geven of het vuilnis buiten te zetten. Of na te denken over de toekomst. Kijk maar:

IMG_9987

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe meer er op het lijstje staat, hoe schuldiger ik me voel. Nu weet ik dat er allerlei handige cursussen bestaan over time management en prioriteiten stellen enzo. Die heb ik ook gedaan. Ik weet heus wel dat er geen man overboord is als ik de kranten niet vandaag maar over een paar dagen pas naar het oud papier breng. Toch is er altijd dat stemmetje dat zegt ‘vrije tijd moet je verdienen’. Die diepgewortelde angst dat vrije tijd egoïstisch is, maakt dat ik het moeilijk vind om – voornamelijk zelf opgelegde – verplichtingen aan de kant te zetten, en gewoon te genieten van hier en nu. Het is makkelijker om in mijn hoofd bezig te zijn met wat er nog niet is, wat niet goed genoeg is, wat nog moet, dan om stil te zijn en de schoonheid van het moment te ervaren.

Stil zijn is supereng

Ik weet dat in één keer afkicken geen optie is. Niet praktisch ook, want de afwas moet gewoon gedaan worden, en de rekeningen betaald. Dus ik besloot om in ieder geval een paar uurtjes echt voor mezelf te nemen. Stil te zijn. Laptop dicht. Telefoon aan de kant. Het grappige is, dat besluit ik heel regelmatig, maar op de een of andere manier sla ik dan door naar een min of meer vegetatieve status waarin ik een heel seizoen ‘White Collar’ kijk op Netflix. En dat noem ik dan ontspannen. Stiekem weet ik wel waarom. Echt stil zijn is supereng. Want als er geen prikkels van buitenaf binnenkomen, hebben mijn gedachten vrij spel. Alleen zijn met de stemmen (figuurlijk dan) in mijn hoofd, is eigenlijk helemaal niet zo rustig.

Zowel druk bezig zijn met alles wat zogenaamd moet, als mijn gedachten overstemmen met spannende achtervolgingsscenes en onrealistische scenario’s, zijn stiekem hetzelfde: vluchten voor de stilte. En overstemmen van de herrie in mijn hoofd. Alsof je met een hamer op je duim slaat, zodat je vergeet dat je knie pijn doet.

God in de chaos

Maar ik leer. En ik heb hoop voor mezelf. Want in de stilte blijk ik niet alleen te zijn. Het heeft geen zin om weg te rennen van de chaotische gedachten. Als ik stil word, is God daar. En hij weet precies wat er in mij omgaat, en wat ik nodig heb. In Psalm 46:11 staat het zo: “Word rustig en weet dat ik God ben.” Eugene Peterson vertaalt het indien mogelijk nog treffender: “

“Step out of the traffic! Take a long, loving look at me, your High God, above politics, above everything.”

Gelukkig heeft God geen perfecte zen-achtige status nodig om te kunnen spreken. Om echt rust te vinden hoef je niet het hele leven aan de kant te schuiven. Je hoeft je to-do-list niet te deleten (gelukkig!). Het gaat vooral om aandacht. Om luisteren. Een lange, liefhebbende blik op God werpen. En dan zien dat Hij al die tijd al jouw kant op keek.

Adem in, adem uit.

En nog een keer.

Dezelfde God die uit chaos de wereld schiep, die met Zijn stem een storm stil legde, weet ook wel raad met mijn warrige, bij vlagen overbezorgde hoofd. En dat is een geruststellende gedachte.

Deel dit:
Share