B22230B6-E815-4CD6-BAEF-680E34CB25D1

God onze Moeder

De glorie en het ‘gedoe’ rond moederschap, ik ontkom er niet aan! Steeds neem ik me voor om over allerlei andere dingen te schrijven, maar steeds kom ik hierbij terug. Iets met ‘waar het hart vol van is’…

Daarom volgt binnenkort weer een serie Moedige Mama’s. Daarin hoop ik je te inspireren en bemoedigen met verhalen van vrouwen over hun avonturen en uitdagingen, hun overtuigingen, vragen en twijfels.

Zelf werd ik pas enorm geraakt door deze tekst. Ik hoorde hem als spoken word in een podcast en het liet me niet meer los. Ik dacht erover de tekst te vertalen, maar toen bleek iemand me voor te zijn geweest! Hopelijk zet het jou ook aan het denken over Wie God is, en wat de onschatbare waarde van moederschap is, of je nu eigen kinderen hebt of niet.

 

kraamjournal_orig

Leesvoer: Kraamjournal

Eindelijk weer tijd voor een boek! Ik heb het afgelopen jaar tijdens mijn zwangerschap heel wat boeken verslonden, maar daar kwam met de bevalling plotseling een eind aan. Geen tijd, geen concentratie, en vooral: zodra ik me ein-de-lijk op de bank nestel val ik in slaap.

Nu viel vorige week het Kraamjournal bij me op de deurmat en dat blijkt een welkome uitzondering te zijn. Uiteraard omdat het onderwerp me enorm aanspreekt: welke verse mama heeft er nu geen behoefte aan tips en trucs, ervaringen van andere moeders en vooral ook heel veel bemoediging? Het boek gaat van week tot week de kraamtijd door, in korte, hapklare stukjes. Dus precies handig om tussen het voeden, huilen (van de baby of jezelf) en verschonen door te lezen. Omdat het een zachte kaft heeft en het niet dichtvalt kun je het zelfs tijdens het voeden lezen!

Het boek begint bij de eerste dag en gaat door tot twaalf weken. Ook al was ik al in week zeven toen ik begon met lezen, stiekem heb ik ook wat teruggebladerd naar die eerdere periode. En meer dan eens dacht ik: “Had ik dat maar geweten in die week…” Vooral de niet zo leuke dingen, die je niet snel in allerlei tijdschriften en blogs leest, maken het een herkenbaar geheel. Het geeft mij in ieder geval het gevoel dat ik niet de enige ben die het soms even niet meer weet. Fijn ook dat er aandacht wordt besteed aan de rol van je relatie met God in dit alles. Iets als ‘Stille Tijd’ is ineens een stuk lastiger te organiseren – dat was het al, aangezien dit niet mijn eerste kind is en ik er trouwens al nooit heel goed in was – , maar juist die knipogen in de “Bakkie met Hem” geven genoeg inspiratie om me gelief en gekend te weten door God de Vader (die als hemelse Papa ook héél goed met baby’s en mama’s om kan gaan vermoed ik).

Zelf mocht ik aan het boek bijdragen door een stukje te schrijven over mijn vorige kraamtijd, die er eigenlijk amper was, omdat Evi al die tijd in het ziekenhuis lag, en ikzelf ook een flinke klap had gekregen van de traumatische bevalling en het HELLP-syndroom. In het stuk beschrijf ik hoe dat voelde vraag ik me hardop af hoe het is om een min of meer gewone kraamtijd te hebben. Inmiddels weet ik dat, maar dat is stof voor een andere keer… wel heel apart om terug te lezen wat ik dacht en hoopte, nu het daadwerkelijk zo ver is!

Al met al: een dikke aanrader voor alle zwangere en net bevallen vriendinnen, zussen, collega’s. Of natuurlijk gewoon voor jezelf. En eh, alvast een tipje van de sluier: als je bij week zeven bent aangeland, waar ik dus begon, kom je erachter dat er geen onderwerp wordt geschuwd. Dit boek gaat echt over alles…

Kraamjournal Boek omslag Kraamjournal
Daniëlle Koudijs
Vuurbaak
28-10-2017

Verkrijgbaar via o.a. Power to the Mama's, Bol.com en christelijke boekhandels.

IMG_5011

Lekker vasthouden

Loslaten is niet mijn sterkste kant. Daar werd ik gisteravond tijdens een liefdevolle maar stevige schoudermassage weer aan herinnerd door mijn immer knedende echtgenoot. Ik maak me over te veel dingen zorgen. Ik denk altijd drie stappen vooruit over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. En sinds ik weer een baby heb, vind ik het bijzonder moeilijk om niet op elk huiltje, zuchtje en kreuntje te reageren – terwijl ik dit schrijf kijk ik af en toe angstvallig naar de babyfoon.

Het is een beetje een toverwoord lijkt het wel, dat ‘loslaten’. Elke therapeut noemt het, de Happinezz en de FLOW schrijven erover, iedereen die ook maar een béétje een burn-out heeft gehad (en wie is dat nou niet) kan het woord bijna niet meer horen. “Als je los laat, heb je twee handen vrij,” zegt de altijd inspirerende filosoof Loesje.

Daar heeft ze overigens wel een punt. Een zeer praktisch punt ook, zeer toepasbaar in mijn nieuwe babywereld. Want zo’n hummeltje wil dus veel liefde en aandacht en moet vaak huilen enzo, maar er moeten ook af en toe dingen gedaan worden. Dus de hele tijd op je arm houden zit er niet echt in. Vandaar dus dat ik mijn weg probeer te vinden met een draagdoek. Is nog een hele klus trouwens, om dat een beetje mooi te knopen. Maar als ‘ie goed zit heb ik een tevreden baby en dat zorgt dan weer voor een relaxte mama.

Vanmiddag zat – of hing – ze bij me tijdens ons dagelijkse wandelingetje richting supermarkt. Inderdaad, mijn wereld is tijdelijk niet zo groot, ik vind een pak yoghurt en een brood halen al een hele prestatie. Ik ben meer dan moe door de gebroken nachten, het vele gehuil, door mijn onzekerheid over werkelijk álles. Maar gelukkig scheen de zon en was de kleine dame eindelijk in slaap gevallen. Op een muurtje bij het parkeerterrein zat een clubje plaatselijke daklozen en verslaafden. Niet dat je dat aan ze ziet hoor, maar aangezien het vlakbij het gebouw van de verslavingszorg zit, en ik een aantal van de mannen herken van mijn werk bij het Leger des Heils, weet ik een beetje wie het zijn. “Goed vasthouden hoor!” riep een van de heren terwijl ik voorbijliep. Ik beloofde mijn best te doen en deed mijn boodschapje. Op mijn terugweg zaten ze er nog. “Dat moet wel heel lekker zitten zo, voor zo’n baby,” merkte een voor mij onbekende meneer op. Ik bleef even stilstaan en zei dat ik dat ook wel dacht. En zo ontstond er een gesprek tussen de mannen en mij, en tussen de mannen onderling. Over slapen als een baby, ouders die wel of niet knuffelen en troosten, hoe hun eigen moeder dat vroeger deed. Het moet een mooi gezicht geweest zijn: mama en baby omgeven door wat smoezelig uitziende heren in een geanimeerd gesprek. Ik wenste ze een fijne dag verder en zij wensten mij liefde en geluk. En in het altijd charmante Zaanse accent: “Lekker blijven vasthouden hoor!”

Onderweg naar huis dacht ik na. Over vasthouden en loslaten. Over dat je om los te kunnen laten soms iets eerst moet leren vasthouden. Over hoe ik mijn handen en mijn hart vrij kan laten zijn. Daar ben ik voorlopig nog wel mee bezig vermoed ik, maar dit momentje, dit hou ik nog even vast.

IMG_5133

Inspireren moet je leren

Al zo’n vier dagen was ik bezig met een blog. De enigszins grappige maar toch ook een beetje serieuze inleiding was al af. En dan nu de diepte in…

Maar waar ik meestal geen probleem heb om mijn gedachten op papier – of beter: het scherm – te krijgen, bleef ik nu steken. Een writers block wil ik het niet noemen. Ik ben niet bezig met een roman ofzo, en heb ook geen deadline of andere veeleisende toestanden. Alleen, ik kon geen woorden vinden voor mijn gedachten en gevoelens. En als je schrijft, zijn woorden toch best essentieel.

Het was zo’n blog die moest gaan over allerlei nieuwe inzichten en ontdekkingen, zo eentje waar ik probeer kwetsbaar en open te zijn, maar ook hoop te geven en de situatie van een afstandje te bekijken. Met wellicht een grappige knipoog ergens tussendoor. Het soort blog dat ik zelf ook graag lees.

Terwijl ik wat ik tot nu toe had deelde met mijn liefhebbende echtgenoot, realiseerde ik me ineens iets: dit is geen blogtekst. Dit moet gewoon in mijn dagboek. Het is nog niet af. Het is té open en té kwetsbaar. Zoals ik weleens iemand hoorde zeggen: emotioneel incontinent. Geen diepe geheimen ofzo hoor, maar gewoon wat dingen die ik eerst eens moet herkauwen in plaats van meteen de wereld in slingeren. Sorry als je daar nu een iets te grafisch beeld bij hebt…

Een van mijn bloghelden, Glennon Doyle Melton, schrijft:

“Mijn boek ‘Love Warrior’ is heel persoonlijk, maar het is geen dagboek (…) Hoe kan ik mijn persoonlijke verhaal universeel maken? Ik zeefde mijn eigen pijn en zocht naar stukjes goud om te delen met anderen. Als we in realtime onze persoonlijke verhalen delen kan het voor lezers meer voelen als een schreeuw om hulp dan een bewezen dienst. Je moet durven stilzitten met je pijn voordat je die kan delen en het gebruiken om anderen een dienst te bewijzen en verbinding te zoeken met onbekenden.”

Wat ze volgens mij bedoelt is dat je beter kunt schrijven vanuit een litteken dan vanuit een open wond. Een gedachte die zij overigens weer heeft van Brene Brown, of Anne Lamott of Nadia Bolz-Weber. En ja, die namen noem ik expres, want dat zijn allemaal mensen die enorm het lezen waard zijn. Graag gedaan.

Ik vind dat een inspirerende gedachte. Sommige inzichten of kwetsbaarheden zijn enorm het delen waard. Omdat anderen zich erin kunnen herkennen en zich dan gezien of gehoord voelen. Of omdat je mensen ermee kunt raken, vermaken, hoop geven, hun dag een beetje mooier maken. Maar het verschil tussen het ongemakkelijke gevoel dat je iemands onverwerkte pijn lees als in een dagboek, of dat je weer een stapje verder kunt omdat je ziet dat je niet alleen bent, zit hem niet in de woorden zelf. Inspireren moet je leren. Het zit hem in het moment van schrijven en de ‘state of mind’ van de schrijver.

Dat ben ik dus aan het leren. En die blog? Die komt er ooit wel, wacht maar af. Maar eerst gewoon met pen op papier. En dan een tijdje in mijn hart. Het wereldwijde web kan wel even wachten.

 

p.s. Stiekem is de hele reden voor deze post het onderstaande filmpje. Omdat het briljant is en ik vind dat iedereen het moet zien. Enjoy!

 

22519928_10155017430386867_2150364295343416324_o

Geen woorden

Vandaag ben ik verdrietig. Voor vrienden die hun premature kindje gisteren verloren. Voor een vriendin die haar premature kindje vorige week verloor. Omdat het niet eerlijk is, omdat het hartverscheurend is. En tegelijk ben ik blij, omdat ik langer dan 3 uur geslapen heb vannacht, omdat ik mijn baby met krampjes heb kunnen troosten, omdat ik een wandelingetje in de zon kan doen en een kopje koffie kan drinken.

Het bestaat naast elkaar en is allebei waarheid. En dat is flink verwarrend. Ik kan geen woorden vinden om mijn lieve vrienden te troosten en tegelijk probeer ik woorden te geven aan mijn eigen gevoel.

Ik probeer de laatste tijd mijn kleuter emoties te leren benoemen. Bang, blij, boos, verdrietig. En hoe dat eruitziet. We hebben ‘dapper’ toegevoegd aan het lijstje. Dat voel je niet, dat dóe je. Dapper zijn is kleine gelukjes vieren ondanks je verdriet. Is kiezen om geduldig te blijven ondanks je boosheid. Dapper is ruimte innemen voor jezelf ondanks je onzekerheid of angst. En hoe dat eruitziet?

Vandaag ziet dapper eruit als een mama met wallen onder haar ogen van het huilen, het ruikt als frisgewassen haar en Zwitsal, en het smaakt als caffe latte in de zon. Vandaag ben ik bang, blij, boos, verdrietig én dapper.