tim-mossholder-298394

Pauze

Zoals je vast hebt gemerkt is het een beetje stil hier. Niet zo gek ook, want in het echte leven is het bij mij allesbehalve stil tegenwoordig. Dus hier komt het bekende riedeltje van ‘prioriteiten, grenzen, keuzes enzovoort…’

De blogs op deze website krijgen even pauze. Dat betekent overigens niet dat ik niet meer schrijf. Verre van. Online en offline mag ik meedoen aan allerlei leuke initiatieven, zoals bijvoorbeeld Power to the Mama’s. Ik vind het heel leuk om daar tijd in te stoppen, en zal via social media blijven delen waar ik mee bezig ben!

O ja, ik ga ook nog verhuizen, en over 1,5 week begin ik weer met werken na een heerlijk (en broodnodig) lang verlof. Dat levert vast bakkenvol inspiratie op. Nu alleen nog zoeken naar een manier om die inspiratie ook om te zetten in woorden. Dat komt, met een beetje geduld, vast wel goed.

Voor nu: tot later!

kerst

Kerstboodschap(pen), een klok en een klepel

“Mama, Jozef vraagt aan de engel of de koning boodschappen wil doen. En toen leefden ze nog lang en gelukkig.”

Mijn kleuter is praktisch aangelegd, wat boodschappen betreft. Ikzelf ook, dus heb ik de hele boel dit jaar online besteld en wordt het als het goed is dit weekend bezorgd. Vooral omdat niet extreem gemotiveerd ben om me in de kerstgekte van de supermarkt te begeven. Helemaal niet met een baby die eigenlijk moet slapen en een kleuter die van zichzelf alle snoeptomaatjes op kleur moet sorteren voordat ze ook maar een stap verder zet.

Eerlijk gezegd was ik niet zo met kerst bezig. Ik zit nog een beetje in de ik-ben-al-bij-als-ik-de-dag-heelhuids-doorkom fase na de geboorte van onze jongste. Maar toen kwam de onvermijdelijke vraag: “Wie eet waar en wanneer en wie gaat dat dan klaarmaken?” Gelukkig hebben we (wat dat betreft) niet zo’n ingewikkelde familie, dus het was snel besloten. Ook worden er geen torenhoge eisen aan mijn culinaire vaardigheden gesteld en ik hoef zelfs geen nette, nieuwe kleren aan.

Wat spannend!

Maar de kleuter gaat tegenwoordig naar school, en zoals ik ook al met Sinterklaas merkte: ze gaat helemaal op in het verhaal. Het is jingle bells voor en na, en ik hoor flarden tekst voorbijkomen over herders, Bethlehem en dus boodschappen. Tijd om de geloofsopvoeding maar eens serieus te gaan nemen, dacht ik. Dus tijdens het in elkaar zetten van de Dick Bruna Kerststal (want: klassieker!), probeerde ik zo goed en kwaad als het ging het kerstverhaal uit te leggen. “We vieren een feestje, want Jezus is geboren.” Haar reactie: “Is Jezus geboren? O wat spannend!” En vervolgens: “Hij moet een flesje drinken, net als baby Silke.”

Down to earth

Ik hou het dit jaar maar eenvoudig. En ook al weet ik dat van de traditionele vertelling van het verhaal, met os en ezel en een besneeuwd kersttafereeltje, waarschijnlijk weinig klopt, ik kan ook moeilijk aan gaan komen met woorden als incarnatie en verlossing. Toch doet het iets met me. Haar pure enthousiasme en praktische denkvermogen. Met haar voorstel om Jezus een flesje te geven denk ik na over hoe onromantisch het hele gebeuren geweest moet zijn. Een nachtelijke bevalling, een haastig geimproviseerd wiegje. Lukte het Maria meteen om borstvoeding te geven of had ze hulp nodig? Was Jezus een huilbaby? Liep ze meteen over van de warme moedergevoelens, of was ze vooral bezig met overleven? God als baby. Het is zo down to earth, letterlijk,  dat het bijna als heiligschennis klinkt.

Misschien is dat wel wat me juist het meest aanspreekt. God met ons. Eerst liggend in kriebelig stro (of ‘strooi’, zoals in dat liedje), later met de voeten in het stoffige zand, uiteindelijk met armen en benen aan een splinterig kruis. Een kwetsbaar kind, een menselijke Messias.

God dichtbij

Een lieve vriendin in een moeilijke situatie zei pas: “Soms heb ik het gevoel dat mijn gebeden niet verder komen dan het plafond. En dan realiseer ik me ineens weer dat dat ook niet hoeft. God is hier, bij mij.”

Ik weet nog niet precies hoe, maar dat wil ik mijn kleuter meegeven. Dat God nooit ver weg is. Dat ‘baby Jezus’ groot en sterk genoeg is om jou te kunnen dragen.

Toen ik net een foto van de kerststal maakte, zag ik dat ze inmiddels een van de drie wijzen vakkundig heeft vervangen door een lichtgevend sneeuwpopje. Het zal nog wel een duren, met die klok en die klepel. Dus vooralsnog zingen we vooral uit volle borst – als ik mag meezingen van haar: “Luid klokjes klingelingeling, laat de boodschap horen. Jezus is geboren!”

tim-mossholder-298394

God onze Moeder

De glorie en het ‘gedoe’ rond moederschap, ik ontkom er niet aan! Steeds neem ik me voor om over allerlei andere dingen te schrijven, maar steeds kom ik hierbij terug. Iets met ‘waar het hart vol van is’…

Daarom volgt binnenkort weer een serie Moedige Mama’s. Daarin hoop ik je te inspireren en bemoedigen met verhalen van vrouwen over hun avonturen en uitdagingen, hun overtuigingen, vragen en twijfels.

Zelf werd ik pas enorm geraakt door deze tekst. Ik hoorde hem als spoken word in een podcast en het liet me niet meer los. Ik dacht erover de tekst te vertalen, maar toen bleek iemand me voor te zijn geweest! Hopelijk zet het jou ook aan het denken over Wie God is, en wat de onschatbare waarde van moederschap is, of je nu eigen kinderen hebt of niet.

 

kraamjournal_orig

Leesvoer: Kraamjournal

Eindelijk weer tijd voor een boek! Ik heb het afgelopen jaar tijdens mijn zwangerschap heel wat boeken verslonden, maar daar kwam met de bevalling plotseling een eind aan. Geen tijd, geen concentratie, en vooral: zodra ik me ein-de-lijk op de bank nestel val ik in slaap.

Nu viel vorige week het Kraamjournal bij me op de deurmat en dat blijkt een welkome uitzondering te zijn. Uiteraard omdat het onderwerp me enorm aanspreekt: welke verse mama heeft er nu geen behoefte aan tips en trucs, ervaringen van andere moeders en vooral ook heel veel bemoediging? Het boek gaat van week tot week de kraamtijd door, in korte, hapklare stukjes. Dus precies handig om tussen het voeden, huilen (van de baby of jezelf) en verschonen door te lezen. Omdat het een zachte kaft heeft en het niet dichtvalt kun je het zelfs tijdens het voeden lezen!

Het boek begint bij de eerste dag en gaat door tot twaalf weken. Ook al was ik al in week zeven toen ik begon met lezen, stiekem heb ik ook wat teruggebladerd naar die eerdere periode. En meer dan eens dacht ik: “Had ik dat maar geweten in die week…” Vooral de niet zo leuke dingen, die je niet snel in allerlei tijdschriften en blogs leest, maken het een herkenbaar geheel. Het geeft mij in ieder geval het gevoel dat ik niet de enige ben die het soms even niet meer weet. Fijn ook dat er aandacht wordt besteed aan de rol van je relatie met God in dit alles. Iets als ‘Stille Tijd’ is ineens een stuk lastiger te organiseren – dat was het al, aangezien dit niet mijn eerste kind is en ik er trouwens al nooit heel goed in was – , maar juist die knipogen in de “Bakkie met Hem” geven genoeg inspiratie om me gelief en gekend te weten door God de Vader (die als hemelse Papa ook héél goed met baby’s en mama’s om kan gaan vermoed ik).

Zelf mocht ik aan het boek bijdragen door een stukje te schrijven over mijn vorige kraamtijd, die er eigenlijk amper was, omdat Evi al die tijd in het ziekenhuis lag, en ikzelf ook een flinke klap had gekregen van de traumatische bevalling en het HELLP-syndroom. In het stuk beschrijf ik hoe dat voelde vraag ik me hardop af hoe het is om een min of meer gewone kraamtijd te hebben. Inmiddels weet ik dat, maar dat is stof voor een andere keer… wel heel apart om terug te lezen wat ik dacht en hoopte, nu het daadwerkelijk zo ver is!

Al met al: een dikke aanrader voor alle zwangere en net bevallen vriendinnen, zussen, collega’s. Of natuurlijk gewoon voor jezelf. En eh, alvast een tipje van de sluier: als je bij week zeven bent aangeland, waar ik dus begon, kom je erachter dat er geen onderwerp wordt geschuwd. Dit boek gaat echt over alles…

Kraamjournal Boek omslag Kraamjournal
Daniëlle Koudijs
Vuurbaak
28-10-2017

Verkrijgbaar via o.a. Power to the Mama's, Bol.com en christelijke boekhandels.

IMG_5011

Lekker vasthouden

Loslaten is niet mijn sterkste kant. Daar werd ik gisteravond tijdens een liefdevolle maar stevige schoudermassage weer aan herinnerd door mijn immer knedende echtgenoot. Ik maak me over te veel dingen zorgen. Ik denk altijd drie stappen vooruit over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. En sinds ik weer een baby heb, vind ik het bijzonder moeilijk om niet op elk huiltje, zuchtje en kreuntje te reageren – terwijl ik dit schrijf kijk ik af en toe angstvallig naar de babyfoon.

Het is een beetje een toverwoord lijkt het wel, dat ‘loslaten’. Elke therapeut noemt het, de Happinezz en de FLOW schrijven erover, iedereen die ook maar een béétje een burn-out heeft gehad (en wie is dat nou niet) kan het woord bijna niet meer horen. “Als je los laat, heb je twee handen vrij,” zegt de altijd inspirerende filosoof Loesje.

Daar heeft ze overigens wel een punt. Een zeer praktisch punt ook, zeer toepasbaar in mijn nieuwe babywereld. Want zo’n hummeltje wil dus veel liefde en aandacht en moet vaak huilen enzo, maar er moeten ook af en toe dingen gedaan worden. Dus de hele tijd op je arm houden zit er niet echt in. Vandaar dus dat ik mijn weg probeer te vinden met een draagdoek. Is nog een hele klus trouwens, om dat een beetje mooi te knopen. Maar als ‘ie goed zit heb ik een tevreden baby en dat zorgt dan weer voor een relaxte mama.

Vanmiddag zat – of hing – ze bij me tijdens ons dagelijkse wandelingetje richting supermarkt. Inderdaad, mijn wereld is tijdelijk niet zo groot, ik vind een pak yoghurt en een brood halen al een hele prestatie. Ik ben meer dan moe door de gebroken nachten, het vele gehuil, door mijn onzekerheid over werkelijk álles. Maar gelukkig scheen de zon en was de kleine dame eindelijk in slaap gevallen. Op een muurtje bij het parkeerterrein zat een clubje plaatselijke daklozen en verslaafden. Niet dat je dat aan ze ziet hoor, maar aangezien het vlakbij het gebouw van de verslavingszorg zit, en ik een aantal van de mannen herken van mijn werk bij het Leger des Heils, weet ik een beetje wie het zijn. “Goed vasthouden hoor!” riep een van de heren terwijl ik voorbijliep. Ik beloofde mijn best te doen en deed mijn boodschapje. Op mijn terugweg zaten ze er nog. “Dat moet wel heel lekker zitten zo, voor zo’n baby,” merkte een voor mij onbekende meneer op. Ik bleef even stilstaan en zei dat ik dat ook wel dacht. En zo ontstond er een gesprek tussen de mannen en mij, en tussen de mannen onderling. Over slapen als een baby, ouders die wel of niet knuffelen en troosten, hoe hun eigen moeder dat vroeger deed. Het moet een mooi gezicht geweest zijn: mama en baby omgeven door wat smoezelig uitziende heren in een geanimeerd gesprek. Ik wenste ze een fijne dag verder en zij wensten mij liefde en geluk. En in het altijd charmante Zaanse accent: “Lekker blijven vasthouden hoor!”

Onderweg naar huis dacht ik na. Over vasthouden en loslaten. Over dat je om los te kunnen laten soms iets eerst moet leren vasthouden. Over hoe ik mijn handen en mijn hart vrij kan laten zijn. Daar ben ik voorlopig nog wel mee bezig vermoed ik, maar dit momentje, dit hou ik nog even vast.