Bidden werkt niet

Een paar dagen geleden zag ik er weer een. Zo’n berichtje op social media van een verre kennis (die ik op de een of andere manier toch blijf volgen, wat ik dus eigenlijk gewoon niet moet doen). Het was iets met veel uitroeptekens en hoofdletters, in de trant van: “BIDDEN WERKT! Want ik was mijn sleutels kwijt en toen heb ik gebeden en toen liet God me zien waar ze lagen en toen was ik dus niet te laat voor mijn werk.”

Jeuk

Ik krijg daar allerlei soorten jeuk en uitslag van. En ik heb er de rest van die dag over gepiekerd hoe het komt dat ik zo geïrriteerd raakte van die opmerking. Mijn eerste, bijna emotionele, reactie zorgde dat ik bijna naar mijn scherm riep: “O ja? Nou, fijn voor je. Dat je God zo in je broekzak hebt. Dan heb ik nog wel een paar gebedsonderwerpen om uit te proberen!” Gelukkig wist ik me in te houden. Dat wil zeggen, ik zette het niet op facebook. Maar mijn lieve echtgenoot kreeg de volle laag van mijn frustraties.

Zo’n eerste reactie zegt denk ik meer over mij dan over degene die dit berichtje schreef. Zij was waarschijnlijk gewoon blij dat ze haar sleutels weer had. Ze wilde vast haar omgeving bemoedigen met het goede nieuws dat God betrokken kan en wil zijn bij elk detail van ons leven. Dat siert haar. Alleen ik zag nog zo duidelijk voor me hoe een paar dagen daarvoor een dringende oproep op diezelfde pagina stond. Of zoveel mogelijk mensen wilden bidden voor een doodziek kindje. En even later de boodschap dat het kindje in het ziekenhuis overleden was.

Is God oneerlijk?

Dat is denk ik mijn probleem met ‘bidden werkt’: het is zo oneerlijk. Wat voor God beantwoordt wel een gebed over verloren sleutels, maar laat een baby sterven? Hoe kan het dat het ene gebed blijkbaar wel effect heeft, en het andere niet?

En toch geloof ik met mijn hele hart in de kracht en noodzaak van gebed. Of het nu spontaan is, met of zonder woorden, uit een liturgie, of uit je tenen, of je gepassioneerd en emotioneel bent, of juist stil en formeel: als je bidt, gebeuren er dingen. Maar dat komt niet door het toepassen van de juiste regels of het correcte stappenplan. Het komt niet door het toepassen van die ‘sleutels’ uit de preek of door het gebruiken van de geestelijkste woorden. Dat gebed iets in beweging zet, komt door God. Niet door ons.

Bidden op een bankje

Jarenlang heb ik gedacht dat ik slecht was in bidden. Ieder z’n ding, dacht ik. Ik ben weer goed in andere dingen. Zo’n Bijbeltekst als “Bidt zonder ophouden” (1 Thes. 5:17) bezorgde me meer schuldgevoel dan uitdaging. Tot ik een tijdje geleden een persoonlijk verhaal las van Sarah Bessey – een van mijn favoriete auteurs, die zichzelf omschrijft als ‘recovering know-it-all’. Zij schreef over bidden als haar liefdestaal. Ze legde uit dat het haar helpt om haar gesprekken met God te visualiseren. Als gebed echt gaat om relatie met God, vertelt ze, dan is het niets meer en niets minder dan een vertrouwd gesprek. Ze stelt zich voor dat ze in haar hart een bankje heeft, en wanneer ze bidt, schuift ze een stukje op en nodigt Jezus uit om naast haar te komen zitten. En dan praten ze met elkaar.

Dat heeft weinig te maken met een stappenplan of een gebruiksaanwijzing. Het is niet hard genoeg roepen zodat God je ook door het plafond heen kan horen. Bidden is dan niet een klus om te klaren, maar eenvoudigweg de taal die je spreekt. En toen ik er op die manier over nadacht, realiseerde ik me dat het er helemaal niet over gaat of gebed werkt, of dat je er goed in zou zijn. Het gaat erom dat je ruimte maakt in je hart. Het gaat erom dat je God uitnodigt om naast je te komen zitten, en je best doet om in het gesprek met Hem zo weinig mogelijk ruis op de lijn te hebben.

Zoeken naar taal

En dan kun je met Hem je hart delen. Vragen om de genezing van een kind, en hem vertrouwen met de uitkomst van dat gebed. Dan kun je boos zijn op Hem als er geen antwoord komt, je frustratie naar Hem uiten. Je kunt Hem betrekken in de allerkleinste details.

Ik denk dat het niet zo uitmaakt welke vorm je daarin kiest. Misschien is het wel een kwestie van een taal zoeken die bij je past. Laten we elkaar blijven aanmoedigen om te bidden, erover praten, elkaar helpen om ruimte te creëren, woorden te vinden. Maar laten we ophouden om te zeggen dat bidden ‘werkt’. Daar is het veel te kostbaar voor.

// Hoe zie jij gebed? Vind je het moeilijk om te bidden? Hoe maak jij ruimte in je hart en in je agenda? Welke ‘taal’ spreekt jou het meeste aan? Ik ben benieuwd naar je reactie!

Deel dit:
Share