14368701_10153822519716867_7652483045760308593_n

Littekens en verhalen

Vorige week had ik een reünie van mijn basisschool. Ik had enorm getwijfeld of ik wel zou gaan… Met niemand meer contact – al jaren niet – best ver weg, een drukke tijd. Maar, leve social media, vlak voor de grote dag bleek dat heel wat van mijn oude klasgenoten ‘gevonden’ waren, en onstond er een soort groepsgesprek op facebook.

Ik werd steeds nieuwsgieriger en besloot om toch maar te gaan. Het zijn rare dingen, reünies. Iedereen is een beetje zenuwachtig. Heb je wel genoeg gespreksstof? Wat nou als je elkaar helemaal niet zo aardig blijkt te vinden?

Ik weet niet of ik zin zou hebben om bijvoorbeeld mijn tijd op de middelbare school weer helemaal op te rakelen. Zo leuk was het nou ook weer niet. Maar de basisschool, dat was nog voor die verdraaide puberteit. Daar had ik een leuke klas, en ook niet teveel toestanden waar ik niet aan terug zou willen denken.

Wat zijn we geworden?

In de trein, op weg naar het dorp (sorry, stadje) van mijn jeugd, had ik tijd om nog wat te mijmeren. Ik gebruikte de weerspiegeling van het raam om mijn make-up even bij te werken. En ik dacht na over de afgelopen 23 jaar. Wat zou er met iedereen gebeurd zijn? Ik had wel een beeld bij sommige mensen: die ene jongen zal wel een flinke carrière opgebouwd hebben, dat meisje is vast verpleegkundige geworden. Gek eigenlijk, want wie wordt er nou echt wat hij als kind wilde? Nou ja, moeder, dat wilde ik volgens mij wel. Maar verder? Ik wist in groep 8 niet dat er zoiets bestond als procescoördinator, of wat dat dan in zou houden. Misschien maar beter ook. En trouwens, soms weet ik het nog niet helemaal…

Al lippenstiftend werd ik steeds onzekerder. Zie ik er eigenlijk wel leuk uit? Ben ik een beetje geslaagd in het leven? Ik merkte dat ik stiekem een vast een soort levensverhaal aan het instuderen was. Een versie waar vooral die gelukte opleiding en de uitdagende baan aan bod kwamen, en mijn succesvolle liefdesleven (want: gelukkig getrouwd en een schattige peuterdochter om foto’s van te laten zien). Ik hoefde toch niet te vertellen dat ik voor mijn 28e nog nooit een date had gehad? Of dat ik zo’n 3 jaar heb gedaan over het re-integreren en zoeken naar deze baan? Of over die ene burn-out. Dat ik nog steeds geen rijbewijs heb. Dat soort dingen? En toen zag ik in diezelfde weerspiegeling het litteken op mijn arm.

Het is niet te missen zo groot. Van mijn elleboog tot mijn oksel. Maar omdat het aan de achterkant zit vergeet ik het nog wel eens. Ik schaam me nergens voor en draag heus gewoon mouwloze shirtjes. Dat litteken hoort bij me. Ik was liever niet van de trap gevallen natuurlijk. Had liever niet een half jaar amper voor mezelf kunnen zorgen – laat staan voor mijn zorgintensieve baby. Maar het is deel van me en vertelt een stuk van mijn verhaal. En juist daarom is het mooi.

Er zit schoonheid in de chaos, in de kwetsbaarheid van gezien durven worden. En op dat moment besloot ik dat ik liever mooi ben dan knap. Ik kan lippenstift op doen, hoge hakken aantrekken, én mouwloze shirts.

Verhalen

Op het schoolplein herkenden we elkaar meteen. Een paar kilo’s erbij, wat rimpels en grijze haren rijker – of juist armer. We begroetten elkaar wat ongemakkelijk, praatten over koetjes en kalfjes. En hoe later het werd, hoe meer verhalen er naar boven kwamen. Over dromen, hoop en verdriet, bruiloften en eenzaamheid, vragen en onzekerheden. We lachten, herinnerden, herdachten inmiddels overleden klasgenoten. Allemaal volwassen, allemaal met onze eigen gedoe. Allemaal mooi en getekend, van buiten en van binnen.

Ieder verhaal was het waard om gehoord te worden, boven de veel te harde muziek uit. Ieder was, op zijn of haar manier, mooi mens geworden.

 

Gungor

Kwetsbaar is het nieuwe stoer

Daar stond ik dan, met mijn mond vol tanden. Met oksels die meer zweet produceerden dan het warme weer strikt noodzakelijk maakte. Ik dacht dat ik met mijn nog-net-geen-35 wel zo volwassen en beheerst zou zijn dat ik mezelf niet echt meer ‘fan’ van iemand zou kunnen noemen. Maar stiekem was ik toch een beetje starstruck.

Stamelen

Ik stond op een muziekfestival oog in oog met Michael Gungor (check maar op www.gungormusic.com), die – grappig genoeg – helemaal niet superberoemd is. Maar ik hou enorm van zijn muziek en luister trouw naar zijn podcasts. Omdat de teksten me vaak enorm aanspreken, en hij in zijn podcasts bijzonder interessante en uitdagende vragen durft te stellen over geloof, kunst en wetenschap, heb ik soms het gevoel dat we zomaar goede vrienden zouden kunnen zijn. Ware het niet dat hij nog nooit van mij gehoord heeft en geen idee heeft waarom ik zo sta te stamelen.

Wat zeg je op zo’n moment tegen je bijna-soulmate? Ik heb genoeg boeken van Brené Brown gelezen om te weten dat het soms gewoon nodig is om lef te hebben, iets te doen wat je spannend vindt, ook al voel je je er ongemakkelijk bij. Dus ik zei: ” Hi Michael, my name is Suzanne,” en stak mijn hand uit om hem te begroeten. Niet handig, aangezien hij net een bewerkelijk broodje hamburger aan het eten was. De hand werd dus een ongemakkelijke high five-achtige constructie. Hielp niet echt qua zelfvertrouwen. Hoe dan ook, het lukte om een soort kort gesprekje te voeren, dat ik het leuk vond om hem te zien, dat ik van zijn muziek hou, en, hoera voor gedeelte interesses, over hoe het is om een peuterdochter te hebben.

Risico nemen

Na het minigesprekje liep ik snel naar echtgenoot en peuter. “Zag je dat!? Best stoer toch, van mij?” Misschien stelt het voor veel mensen niet zoveel voor, maar in mijn pogingen om mijn leven rijker en interessanter te maken, draag ik tegenwoordig een armbandje met ‘Be Brave’ erop. Om me eraan te herinneren dat het soms gewoon een kwestie is van een stap durven nemen. Gezien durven worden, fouten durven maken, ongemakkelijk durven zijn. Al is het alleen maar uit nieuwsgierigheid over wat er gebeurt als je een risico neemt.

Die middag dacht ik veel na over kwetsbaarheid. Soms is het tonen van kwetsbaarheid juist het heldhaftigste wat je kunt doen. En dat is precies wat ik zo mooi vind aan de muziek van Gungor. Waar veel christelijke muziek aan elkaar hangt van algemeenheden en rijmwoorden (kijk dit filmpje maar: HOW IT’S MADE: Christian Music), durven zij vragen te stellen. Te delen over onzekerheid en pijn. Open te zijn over wat de geboorte van hun dochter Lucy, met het syndroom van Down, met ze deed.

Het nieuwe stoer

Wat mij betreft is kwetsbaarheid het nieuwe stoer. Eerlijk zeggen dat je iets spannend of ingewikkeld vind, maar het toch doen. Of dat nou gaat over je mening geven in een vergadering op het werk, over een blog schrijven waarin je iets deelt dat anderen misschien herkennen (en denken: “Oh, heeft zij dat ook? Ik ben dus niet alleen…”). Het heeft alles te maken met authentiek zijn. Dus jezelf niet anders voordoen door te overschreeuwen of lamgelegd worden door de angst wat andere n van je zullen vinden. De eerder genoemde Brené zegt het zo:

“ Authenticity is a collection of choices that we have to make every day. It’s about the choice to show up and be real. The choice to be honest. The choice to let our true selves be seen.”

Ik heb nog een vraag!

Die avond was er een interview met de band. Door mijn hoofd speelde de vraag hoe het voor hen zou voelen om zulke kwetsbare liedjes te zingen. Waarom kiezen ze ervoor om zulke intieme teksten de wereld in te slingeren? Hoe voelt het om avond aan avond je hart te delen met mensen die je eigenlijk niet kent? Ik hoopte van harte dat de interviewer het ze zou vragen. Misschien kon ik er nog wat van leren. Maar het ging vooral over toekomstplannen, hoe het is om te touren, dat soort dingen. En toen gebeurde waar ik al bang voor was, en stiekem een beetje op hoopte. Vragen uit ‘het publiek’. Na al mijn diepe gedachten over risico nemen, en met de verse herinnering aan het ongemakkelijke gesprekje van eerder die middag, stak ik mijn hand op. Eerst voorzichtig, maar hij zag me niet. Bijna dacht ik ‘laat maar’. Maar in een vlaag van verstandsverbijstering (ik bedoel moed), riep ik: “Ik heb nog een vraag!” Ik kreeg de microfoon, en vroeg ze alle dingen waar ik zo nieuwsgierig naar was. Er volgde een antwoord van zo’n 10 minuten, ongeveer als volgt samen te vatten:

“We schrijven kwetsbare liedjes omdat we niet anders willen en kunnen. Het is inderdaad een risico, en het vergt heel wat loslaten om ze te laten horen, maar het levert zo veel moois op. Je kunt best proberen om een hit te schrijven, maar tegen welke prijs? Dan verdien je misschien meer geld, maar heb je het gevoel dat je je hart geen recht doet.”

Ik geloof dat er een enorme schoonheid schuilt in kwetsbaarheid. Dat moed in de kleinste beslissingen kan zitten. En van mensen die daar voor kiezen – of ik ze nu bekend zijn of niet – ben ik dus fan.

 

// Image credit: Graceland Festival

evi-16

Uitgerekend

Vandaag is het precies drie jaar geleden dat ik was uitgerekend. Als in: de dag dat ik had bevallen van Evi. Maar we vieren vandaag niet haar verjaardag. Dat hebben we namelijk al dertien weken geleden gedaan.

Dat Evi prematuur was is niet meer iets dat me dagelijks bezighoudt. In de eerste periode tellen alle mijlpalen, en zijn er allerlei bijzondere of juist moeilijke dagen om aan terug te denken: de dag dat ze werd geboren natuurlijk, maar ook de dag dat ze van de beademing mocht, de dag dat ze eindelijk de magische ‘kilogrens’ passeerde, dat ze werd overgeplaatst werd van intensive care naar high care, dat ze voor het eerst een rompertje aanmocht… en niet lang daarna dus die uitgerekende datum. Naar huis gaan was nog lang niet aan de orde, en het was een vreemde dag.

In mijn herinnering is het nu een soort waas van aaneengeregen gebeurtenissen, die veilig in een dagboekje staan opgeschreven. Hoe langer het geleden is, hoe minder ik ermee bezig ben. Ook al word ik nog dagelijks stilgezet bij de gevolgen van haar vroeggeboorte (door haar prikkelgevoeligheid, het feit dat ze nog afhankelijk is van sondevoeding, dat ze een klein opdondertje is in vergelijking met haar leeftijdsgenootjes), pas vanmiddag realiseerde ik het me: “O ja, drie jaar geleden was het zo’n mijlpaaldag.”

Om het toch niet helemaal te vergeten, hier een tekst die ik schreef op haar – echte – derde verjaardag. Over hoe het voelt dat je kind soms meer van het ziekenhuis is dan van jezelf. Over loslaten en vasthouden:


Kind van ons

Mag ik haar aanraken? Ik vroeg het bijna onhoorbaar
de witte jassen krioelden door de ruimte
Knipperende lampjes, piepende machines
Cijfers op schermen, niet te duiden

‘Leg je hand maar neer.’
Voorzichtig reikend door het luikje
een klein leeg plekje op je rug
Daar rustten mijn vingers
Voor het eerst echt contact. Ik durfde niet te bewegen
Zo breekbaar, zo kwetsbaar

Zo klein
Kind van het ziekenhuis.

‘Ze voelt dat je er bent. Troost haar maar’
Urenlang zat ik daar.

Voor me uit te praten, zachtjes te zingen.
Ozewiezewoze, in de maneschijn
Overweldigend in kwetsbaarheid, dit kastje jouw thuis 
Verzorgd door onbekende handen, je hele wereld in deze ruimte

Al losgelaten voor ik je vast mocht houden. Onbevangenheid in de kiem gesmoord
Ik durfde niet van je te houden, maar toch deed ik het
met overgave, met oerkracht
dat kon ik jou geven

Vandaag ben je drie.

Nog klein maar zo sterk, alsof het gisteren was
en lichtjaren geleden

Ik zong ozewiezewoze en je hield me stevig vast
Kind van ons, weet je geliefd


// Image credit: Rachel Joy Baransi

Struiksma_137

Voor de dappere papa’s

Vandaag is voor de dappere papa’s. En dat is niet niks. Ik ken er een heleboel, waaronder die van mezelf, en die van mijn dochter.

Al zo lang ik me kan herinneren, vier ik Vaderdag. Maar nog nooit had ik nagedacht over de oorsprong ervan. Ik dacht altijd dat er al heel lang moederdag gevierd werd, totdat er een paar vaders verontwaardigd aan de bel trokken en zeiden: “Ja maar wacht eens, wij zijn óók belangrijk!” En vooral: “Wij willen ook ontbijt op bed en een vingerverfkunstwerk!”

Het bleek toch iets genuanceerder te liggen, en is zelfs een bijzonder inspirerend en ontroerend verhaal. Zo is de eerste Vaderdag al een jaar na de introductie van Moederdag gehouden: in 1910. Een mevrouw met de mooie naam Sonora Smart Dodd nam het initiatief om met deze dag haar vader te eren. Hij was weduwnaar geworden toen zijn vrouw stierf in het kraambed, na de geboorte van hun zesde kind. Zij hoorde in haar kerk een mooie preek over Moederdag – toen nog een nieuw fenomeen – en realiseerde zich hoe veel respect en waardering ze voor haar vader had. Daar wilde ze meer mee! Ze besprak het met haar dominee, en die overlegde weer met zijn collega’s. En zo werd er een paar weken later in preken over de hele regio aandacht besteed aan de rol van de vader in het gezin en de invloed van vaders op de samenleving. En aangezien het in de kerk was: misschien ook wel aan God als de ultieme, goede Vader.

Het duurde nog een tijdje voor het ook echt nationaal, en later internationaal, doorbrak, maar de toon was gezet. Ook toen al was er de kritiek dat het vooral om de commercie zou gaan: een excuus van Hallmark om, net als met kerst,  veel wenskaarten te verkopen!

En dat zal ook allemaal wel. Net als bij Moederdag word je gebombardeerd met reclames voor de perfect cadeaus. Dit keer geen lekkere luchtjes of verwenarrangementen, maar BBQ’s, baardverzorgingssetjes en Star Wars DVD’s. Maar toch ben ik fan.

De vader van mijn peuter kreeg vanochtend een knutselwerk. En extra kusjes. Ontbijt op bed is in huize Struiksma niet echt een favoriet, en de broodsmeerskills van ons kind zijn nog niet fantastisch. Maar hij weet zich wel geliefd.

Voor de verandering laat ik peuterlief vandaag oefenen met ‘dappere papa’ zeggen, in plaats van haar veelvuldig gebruikte, giechelende ‘malle papa!’. En ze mag haar Star Wars rompertje aan met ‘Daddy’s little princess’ erop.

13501654_10153595829511867_3970234139307047404_n

Hij is een dappere papa. Omdat hij midden in de nacht opstaat als de pomp van de sondevoeding storing geeft. Omdat hij tegen vieze luiers en spuug kan – of heel goed weet te verbergen hoe vreselijk hij dat vindt. Hij leest eindeloos voor, is stoer genoeg om prinsesje te spelen of een tea party te houden. Hij leert mijn dochter voetballen en zingt voortdurend zelfbedachte liedjes met haar.

Maar vooral is hij dapper omdat hij kwetsbaar durft te zijn. Durft te praten over hoe moeilijk het is om zich zo verantwoordelijk te voelen maar soms ook machteloos. Hij komt op voor zijn dochter als instanties of ziekenhuizen vaag en moeilijk doen. Hij durft in de speeltuin net een stapje meer achteruit te doen dan ik. Te vertrouwen op zijn kind.

 

Hij is niet perfect. Gelukkig niet. Maar hij is volledig papa. En dat vieren we vandaag.

image1

Moedige Mama’s – Saskia

Het is weer hoog tijd voor een moedige mama. De mama van vandaag is Saskia (35). Ze is getrouwd met Jos en moeder van Emma (5) en Linde (8 maanden). Ze is werkzaam geweest in de evenementenbranche, en sinds 2 jaar fulltime moeder.


 

Schermafbeelding 2016-05-05 om 09.26.22

Je bent ze inmiddels ook al vast eens tegen gekomen, de nieuwe rage onder de theezakjes. Op het labeltje wat aan je theezakje zat zit staan opeens allemaal vragen, voor het geval je op een saai feestje of op bezoek bij je vervelende tante geen onderwerp van gesprek meer hebt. Van die vragen waarbij je denkt: “Hoe komen ze er op!?”

Zo stond er laatst op “ben je liever slim of liever populair?”. Ik dacht, tja als je slim bent kan je toch ook best populair zijn?

Al een aantal keer kwam ik het labeltje tegen met “Ben je ooit eens de eerste hulp geweest?” Leuk onderwerp voor op een verjaardag dacht ik gelijk, maar ook direct wel realiteit. Ik zou inmiddels niet meer weten hoe vaak we met spoed met onze oudste dochter Emma naar het ziekenhuis zijn gereden. Of zouden die ritjes met de ambulance mee tellen voor deze vraag.

 

We hebben al zo veel mee gemaakt, zo veel nachten ziekenhuis, je telt soms al snel in weken, het eerste jaar telden we de maanden. Gelukkig is dat inmiddels al wel een stuk minder.

Nu kwam ik van de week voor het eerst echt een labeltje tegen met een vraag waarvan ik eigenlijk even stil werd, maar eigenlijk ook gelijk wel wist wat ik er op zou antwoorden.

“Met wie zou je voor een dag willen ruilen?”

Die dag zou ik ruilen met mijn dochter Emma, een dag waarop ze vervelende onderzoekjes zou moeten doen, of bloed moet laten prikken, dag van een operatie. Een dag haar pijn voelen, haar begrijpen en haar een dag dat leed besparen…

Hoe vaak heb ik wel niet met haar in het ziekenhuis gezeten, dan moest er weer iets gebeuren. Inmiddels is ze 5 en kan je het goed uitleggen wat er gaat gebeuren, maar ook dan betekent het niet dat ze het leuk gaan vinden en vol begrip zullen meewerken. De afwegingen die je moet maken, vertel ik het nu al, zodat ze vragen kan stellen en precies weet wat er zal gaan gebeuren, of wacht je tot het laatste moment, zodat je juist niet al die tijd in de aanloop er naar toe al die spanningen, vragen en angsten hebt.

In het begin kregen we vaak te horen van mensen in onze omgeving dat ze het knap vonden hoe wij het doen, de zorgen die wij extra hebben gehad en nog hebben voor Emma. Het is niet iets waarvoor je kunt leren, er is niemand die je uitlegt hoe het moet en hoe het zal gaan. Je rolt vanzelf in die rol van moeder, jij leert je kind kennen en je kindje leert jou kennen. Ook als er opeens meer zorg bij komt kijken, je rolt door in die rol, je gaat verder alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het is jouw normaal.  

Je leert in al die tijd je kind(eren) goed kennen, maar toch is het elke keer weer anders. Sinds kort heeft Emma een zusje, weer een nieuw mensje met een nieuwe gebruiksaanwijzing. Die je er overigens niet bijgeleverd krijgt bij de geboorte!

Elk nieuw leven is een nieuw begin, een nieuw hoofdstuk, van een boek waarvan elke pagina nog blanco is en je niet weet wat komen gaat.