IMG_7962

Mooie, gebroken mensen – een kijkje in het Museum of Humanity

Een beeld zegt soms meer dan duizend woorden. Sommige beelden zeggen zoveel dat ik er zelf een beetje sprakeloos van word. Zo’n foto die recht je hart binnenkomt. Fotograaf Ruben Timman is expert in precies dat soort plaatjes.  Al jarenlang is hij bezig met zijn droom – een letterlijke en figuurlijke – om het ‘Museum of Humanity’ op te richten. Een oneindige verzameling portretten die de schoonheid en waardigheid van mensen laten zien middenin een gebroken wereld.  Minimeisje op de foto In die rol kwamen we hem een paar jaar geleden tegen op een festival. Hij stond er met zijn [… Lees Meer]

the-amsterdam-project

The Amsterdam Project: waarom ik erin geloof

Beau heeft het voor elkaar. De afgelopen weken ben ik stukje bij beetje steeds meer van hem gaan houden. Toen zijn programma ‘The Amsterdam Project’ een maand of anderhalf geleden begon, was ik skeptisch. Een realityserie waarin mensen geholpen worden met een smak geld, dit keer een aantal daklozen, dat is toch al een uitgemolken concept? Lekker inzoomen op het drama, en dan dankbaar en huilend de weldoener omhelzen. Eind goed, al goed. Juist ook door mijn werk in de Maatschappelijke Opvang, was ik een kritische kijker. Hoe zou deze wereld afgeschilderd worden? Ik was bang voor gebrek aan realisme, [… Lees Meer]

supermarkt

Genade in de supermarkt

Ik spaar ongemakkelijke momenten. Ik heb er al heel veel. Goede plekken om ongemakkelijke momenten te verzamelen, zijn: in de wachtkamer bij de huisarts, in een volle tram of in de rij voor de kassa. Omdat ik niet zo groot ben, verdwijn ik wanneer ik moet staan in een volle tram bijvoorbeeld altijd onder iemands oksel. En bij de huisarts word ik altijd aangesproken door een bejaarde dame die me inwijdt in de geheimen van haar medische toestand. Misschien heeft iedereen dat wel hoor, maar sinds ik schrijf, merk ik dat het allemaal wat meer blijft hangen. Pijnlijker nog dan [… Lees Meer]

IMG_8006

Moederhart

Sinds ik een kind heb, ben ik een watje. Ik kan nergens meer tegen. Nu was ik al nooit heel stoer, dat kan mijn omgeving bevestingen. Ik ben in mijn hele leven nog nooit in een spookhuis geweest. En op de kermis is het reuzenrad zo’n beetje het spannendste wat ik doe. Bij enge films zit ik met opgetrokken knieën en een kussentje op schoot. Maar nu ik moeder ben, komt daar bij dat ik echt niks meer kan zien waarin kinderen iets aangedaan wordt. Eerder vond ik dat uiteraard ook heel erg – ik snap niet waarom mensen vrijwillig [… Lees Meer]