B22230B6-E815-4CD6-BAEF-680E34CB25D1

God onze Moeder

De glorie en het ‘gedoe’ rond moederschap, ik ontkom er niet aan! Steeds neem ik me voor om over allerlei andere dingen te schrijven, maar steeds kom ik hierbij terug. Iets met ‘waar het hart vol van is’…

Daarom volgt binnenkort weer een serie Moedige Mama’s. Daarin hoop ik je te inspireren en bemoedigen met verhalen van vrouwen over hun avonturen en uitdagingen, hun overtuigingen, vragen en twijfels.

Zelf werd ik pas enorm geraakt door deze tekst. Ik hoorde hem als spoken word in een podcast en het liet me niet meer los. Ik dacht erover de tekst te vertalen, maar toen bleek iemand me voor te zijn geweest! Hopelijk zet het jou ook aan het denken over Wie God is, en wat de onschatbare waarde van moederschap is, of je nu eigen kinderen hebt of niet.

 

silke

Dapper

Daar ben ik weer. Na een nogal lange tijd van afwezigheid. Ik had andere dingen te doen, zoals zwanger zijn, moe zijn, al het mogelijke doen om een iets te kleine baby groot genoeg te laten worden (wat in de praktijk dus neerkomt op veel pillen slikken en juist heel weinig doen). En nu is ze er dus. Onze Silke Julia. Zo’n twee weken geleden geboren in heel andere omstandigheden dan de heftige crisis waarin Evi een paar jaar geleden ter wereld kwam. Volgens mij waren mijn eerste woorden na de – geplande – keizersnee, behalve “Wow, daar is ze dan” en een paar snikken en tranen: “Zo kan het dus ook!”

Ik ben hevig verliefd op dit meisje, en ook op haar naam. Silke heeft eigenlijk twee betekenissen . Het hangt er een beetje vanaf of je voor de Duitse of de Friese variant gaat. Het betekent namelijk zowel ‘hemels’ als ‘overwinning’. En pragmatisch als we zijn, hebben mijn man en ik besloten dat het dus gewoon een combi is, en dat deze pittige kleine dame een hemelse overwinning is. Een soort statement naar de wereld toe: samen met God durfden we dit avontuur aan te gaan, en hoe spannend het ook was – en is – samen met God vieren we dat we een gezond kindje hebben, en niet onbelangrijk: een gezonde mama.

Toen ik 27 weken zwanger was had ik een heel raar en dubbel gevoel. Evi werd geboren met 27,2 weken zwangerschap. Dit was de mijlpaal der mijlpalen. Alles na de 27 weken was nieuw, anders, elke dag erbij een mini overwinning. Ik grapte weleens dat ik juichend alle kwaaltjes voor lief nam. En daar moest ik mezelf, kijkend naar mijn dikke voeten die niet eens meer in mijn slippers pasten, of wakker van het brandend maagzuur, af en toe even flink aan herinneren.  In die week las ik toevallig (helemaal niet toevallig natuurlijk) Psalm 27, waar in de Engelse variant heel mooi staat “I will see the goodness of the Lord in the land of the living.” Dat was mijn houvast, en bleef het tot die mooiste mijlpaal van 39 weken zwangerschap: de geplande geboortedatum van Silke.

En toch is het ook pittig. Dacht ik dat ik tijdens de zwangerschap moe was, dan is het nu ongeveer honderd keer zo heftig. Ik zag er zo naar uit om alle eerste keren te ervaren: een gezonde baby na een paar daagjes bijkomen in het ziekenhuis gewoon mee naar huis nemen, meemaken dat de baby zelf wil drinken, een week lang kraamzorg, het eerste wandelingetje na de keizersnee samen met baby en kleuter naar de speeltuin (in plaats van in een rolstoel van het Ronald McDonaldhuis naar het ziekenhuis gebracht worden om even te mogen knuffelen, als ik geluk had). Ongeveer dagelijks vraag ik me af: ‘Hoe dóen mensen dit in vredesnaam!?’ Hormonen die van gekkigheid niet weten waar ze heen moeten, tranen met tuiten, meer onzekerheid dan al mijn examens ooit bij elkaar. Wat nou roze wolk?

Stapje voor stapje leer ik voor dit kleine mensje zorgen. Ik leer door wat ik mezelf hoor zeggen tegen Evi. Die stoere kleuter die begin van dit schooljaar voor het eerst naar school ging. Dat vond, en vindt, ze soms supereng. Maar ze gaat, en komt meestal stralend – en doodmoe – thuis. Regelmatig zeg ik tegen haar: “Als je bang bent, moet je soms dapper zijn.” We hebben haar al vanaf dat ze kon praten ons mantra geleerd: “Evi is sterk, stoer en dapper.” Een soort eigen variant op die mooie quote uit The Help, “You is kind, you is smart, you is important.”

De afgelopen jaren heb ik volop de kans gehad om te leren dat dapper zijn niet betekent dat je niet bang bent. Het betekent niet dat je niet kwetsbaar bent, of onzeker. Het betekent dat je jezelf laat zien. Dat je ondanks de angst een stap in de goede richting durft te zetten.  Zoals Evi soms met knikkende knieën naar school gaat (niet dat ze de keuze heeft om thuis te blijven, maar toch…) en al liedjes zingend weer thuis komt, zo ga ik ook met knikkende knieën dit nieuwe moederschap tegemoet. En met wallen onder mijn ogen. Maar die schijnen erbij te horen.

Misschien tijd voor een Moedige Mama’s serie 2? Dan doe ik bij deze zelf de aftrap…

 

 

Struiksma_096

Moedig, moediger, moeder…

Veertien moedige mama’s hebben de afgelopen weken hun verhaal gedaan. Veertien vrouwen die van elkaar verschillen in achtergrond, in leeftijd, in hun overtuigingen en in hun worstelingen. Vrouwen die het lef hadden om open te zijn over hun vragen, ons te laten delen in hun vreugde.

Er hadden er nog veel meer bij gekund. Serieus, het werkt bijna verslavend. Het gebeurde me de laatste tijd regelmatig dat ik moeders ontmoette, of iets las of hoorde en dacht: “Wow, weer zo’n moedig exemplaar!”

Corine liet zien dat het goed is om op God te vertrouwen, dat Hij alle wijsheid geeft die je nodig hebt. Stella durfde open te zijn over de emmer aan emoties die soms overloopt. Marja vertelde over hoe je moeder zijn soms juist van je kinderen kunt leren.

Saskia hielp me na te denken over wat eigenlijk normaal is, en hoe je met een ‘nieuw normaal’ kunt leren leven. Juan-Mari was moedig in haar openheid over haar twijfels en onzekerheden. Wiebke raapte al haar lef bijelkaar en durfde te vragen om hulp, op een heel praktische manier. Jolien daagde me uit om te genieten van elk kleine moment. Mijn eigen moeder leerde me om te kunnen omgaan met een verhaal dat zo anders uitpakte dan ik hoopte of had verwacht. Amanda durfde opnieuw te hopen.

Adrie hielp me na te denken welk voorbeeld ik zou willen geven, in vriendschap, in relatie met God, in hoe ik naar mezelf kijk. Jolanda liet me iets zien over loslaten en ontspannen. Het verhaal van Brenda ontroerde me door de kwetsbaarheid, en de vastberadenheid om ondanks veel ellende te blijven vertrouwen. Roelofke is aanstekelijk in haar enthousiasme en het omarmen van alles wat moeder zijn inhoudt. En Gabry, tot slot, herinnerde me eraan hoe het is om je aan te passen aan een compleet nieuw leven, soms met moeite, maar ook met bakkenvol liefde!
Toch viel me iets op in het maken van deze serie. Iedereen twijfelde. Bijna alle bijdrages kwamen met een mailtje erbij met een tekst als ‘ik weet niet of dit iets voor je is?’ Of ‘ik vind mezelf niet zo bijzonder hoor, maar…’ En bijna elke keer had ik kippenvel bij het lezen van het verhaal.
Soms is het moeilijk om je eigen moed te herkennen. Dan heb je iemand nodig die het in je herkent. Ze zeggen wel eens beauty is in the eye of the beholder. Nou, volgens mij geldt hetzelfde voor moed. Als je goed kijkt, is het overal te vinden:

In de vrouw die, met veel moeite, probeert zwanger te worden.

In de single die als pleegouder, nanny of hulpverlener voor de kinderen van anderen zorgt.

In de vrouw die besluit dat ze zonder de vader van haar kinderen beter af is.

Ik zie moed in de vrouw die de trauma’s van haar eigen jeugd probeert te verwerken om een betere toekomst voor haar kinderen te creëren.

Ik zie het in de vrouw die zich na een gebroken nacht uit bed sleept en voor haar gezin zorgt.

In de vrouw die zegt: “Vandaag gaat het niet zoals ik had gehoopt of gewild.”

De vrouw die hoort dat haar kindje ziek is of een beperking heeft, en de zwangerschap niet afbreekt.

De vrouw die besluit dat thuis blijven om voor de kinderen te zorgen.

Die elke dag naar haar werk gaat.

Die haar kind tijdelijk of langdurig moet overlaten aan een instelling, aan een ziekenhuis, aan een pleegouder. Omdat dat beter is voor haarzelf of voor haar kind.

Hulp zoekt. Eerlijk is. Liefheeft.

Elke moeder heeft moed in zich. We zullen het vaak met elkaar oneens zijn – of het nou gaat over borstvoeding of kunstvoeding, wel of geen gluten, wel of geen Netflix. Vaccinaties, onderwijs, straffen en verwennen. Maar ten diepste willen we allemaal hetzelfde. Dat ons kroost zich geliefd en geborgen voelt. Dat onze kinderen vol zelfvertrouwen de wereld in kijken. Dat we ze dichtbij ons hart kunnen houden en als het moet ook kunnen loslaten. Want dat is misschien wel het allermoedigste.

(Image credit: Dave Pelham)

IMG_0840

Moedige Mama’s – Gabry

Hier de laatste moedige mama van de serie. Wat was het leuk om zo veel mama’s aan het woord te laten! Alle verschillende verhalen, ieder met eigen pijn en moeite, maar ook met eigen inzichten en overwinningen. En een heleboel humor, gelukkig maar! Er komt nog een afsluitende blog, waarin ik terugkijk op de hele serie, dus ‘stay tuned’. Maar nu eerst: Gabry.

Gabry is 28 jaar oud, getrouwd met Marnix en moeder van Roosmarijn, (bijna 1).  Ze werkt drie dagen per week als neonatologieverpleegkundige.

Wat grappig is: we komen tegenwoordig in dezelfde kerk, maar ik kende haar niet. Zij mij wel. Toen mijn eigen Evi namelijk nog heel klein was, heeft ze een maandje doorgebracht in het ziekenhuis waar Gabry toen als leerling werkte. Evi was daar van 7 weken tot 11 weken oud, en de verpleegkundigen hebben haar in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis geholpen om van 1 kilootje naar zo’n 1600 gram te groeien, en om van de ademhalingsondersteuning af te komen. Bijzonder om elkaar nu, een paar jaar later, weer te zien en spreken. En om Gabry als medemoeder te verwelkomen! In deze blog vertelt ze over haar eerste jaar als moeder. Geniet ervan!


Wow, wat een jaar was dit afgelopen jaar! Ik ben moeder geworden van Roosmarijn. Soms kijk ik naar haar en kan ik nog steeds niet geloven dat ze er echt is…
De bevalling ging goed maar wel snel. Na de geboorte zat ik echt op een roze wolk maar moest ik natuurlijk ook wennen aan dit nieuwe mensje en haar leren kennen. Ik voelde heel veel liefde maar ook kwetsbaarheid en meer zorgen, zoals hoe zal haar leven vergaan, zal ze gelukkig en gezond zijn, in wat voor wereld groeit ze op en hoe kan ik een goed voorbeeld voor haar zijn. Daarin was ik me als moeder gelijk een stuk bewuster van mezelf en de wereld om me heen.

Ik dacht dat ik redelijk voorbereid was op de bevalling en een baby hebben, maar dat borstvoeding problemen en andere lichamelijke ongemakken in combinatie met hormonen je zo rot kunnen laten voelen, daar had ik niet op gerekend en ik vond het soms best even tegenvallen die eerste weken.

Verpleegkundige en mama
Die hormonen gingen soms echt met m’n gevoel op de loop en soms overheersten gevoelens van verdriet en onzekerheid. Ik had bijvoorbeeld te weinig borstvoeding waardoor Roosmarijn teveel was afgevallen. Daarnaast kreeg ze na een paar dagen een ontstoken naveltje. Geen ernstige zaken maar ik voelde me zo rot en schuldig, hoe had ik deze dingen kunnen missen als neonatologieverpleegkundige? Ik wist het toch allemaal wel met baby’s? Het bleek echt anders toen het mijn eigen kind betrof. Doordat ik nu zelf moeder ben kan ik me pas een klein beetje voorstellen waar de moeders van de baby’s die ik in mijn werk verzorg, doorheen gaan. Dit geeft ook betere en diepere gesprekken met de ouders in mijn werk, dat is echt een waardevolle toevoeging!

Twee keer negen maanden
De eerste negen maanden moest ik mezelf weer even vinden. Je bent gewoon sneller uit balans zei een mede-nieuwe-moeder-vriendin tegen me wanneer ik me rot voelde.  Accepteer dat je je nu zo voelt, er is zoveel om opnieuw uit te vinden.  Accepteer dat je je soms zo voelt en chagrijnig bent of moe en ongeduldig en even geen controle hebt over wat dan ook, vooral je gevoel. En dan m’n lijf, ik zou binnen zes weken weer op gewicht zijn dacht ik, door de borstvoeding natuurlijk. Nou nee, dat duurde ook echt negen maanden, en ging verre van vanzelf.

Negen maanden op negen maanden af zeggen ze, dat kan ik dus zeker beamen. Hoewel na die eerste periode weer nieuwe uitdagingen klaarstaan zoals een baby die zichzelf ontdekt, een pittige wil krijgt en ineens niet meer vanzelf lief gaat slapen maar huilt, soms krijst en rechtop in bed staat! Is ze nou verdrietig? Tandjes? Of gewoon boos en wil niet slapen? En als ze huilt, wanneer moet ik gelijk reageren en wanneer even laten huilen? Met een eerste kindje blijft het denk ik in elke fase opnieuw uitvinden wat werkt. Gelukkig leer je elkaar steeds beter kennen en voel ik mezelf steeds zekerder in mijn rol als moeder.

Een ander leven
Afgelopen jaar ging vooral heel goed en ik voel me heel gezegend met zo’n lief meisje. Ik ben super trots om bij de club moeders te horen! Opeens heb ik zoveel respect voor alle moedige mama’s. Je gaat toch van een leven waarin je (tot op zekere hoogte) alleen rekening hoeft te houden met jezelf naar een leven waarin jijzelf op de tweede plek staat.

Maar dit vind ik juist mooi aan moeder zijn, ik had niet gedacht dat ik zoveel van iemand kon houden en ten diepste belangrijker kon vinden dan mezelf. Moeder zijn heeft me een beter, geduldiger en krachtiger persoon gemaakt en daar ben ik heel blij mee en trots op!

1498752_1077959568883350_3325820596522492916_o

Moedige Mama’s – Roelofke

Hier het verhaal van Roelofke. Over het drukke leven met twee kinderen, en de beslissing om er toch nog eentje bij te willen. En hoe zij God in dit alles betrokken heeft. Roelofke is 34 jaar oud en getrouwd met Henri. Ze hebben drie kinderen:  Rose (5), Jewell (3) en Hero (1). Daarnaast is ze pas begonnen met een eigen website: www.sherose.nl.


13164285_1156240897721883_8538603249431704932_n-2Het was kerstavond, twee jaar geleden. Henri en ik zaten knus op de bank een film te kijken. Groot geprojecteerd op de muur, met de beamer. Onze mini-thuisbioscoop!

De film die we keken sprak echt tot mijn hart, of eigenlijk was het God die tot me sprak, door de film heen. Iets herinnerde aan wat Hij al langer aan mij zei.

Een uitdaging van God

Klinkt misschien apart, maar ik geloof dat God door alles heen kan spreken. Een spontane gedachte in mijn hoofd, door een liedje, of dus een film. Zo heb ik de hele dag door gesprekken met Hem. Ik deel mijn hart en mijn verlangen, en als ik me ervoor openstel, spreekt Hij terug. Soms op heel verrassende manieren! Zie het als een vorm van bidden, heel natuurlijk, heel persoonlijk.

De weken voor die kerstavond had ik al het idee dat God mij uitdaagde: “Roelofke, omarm je moederschap. Omarm het.” Dit was niet zonder reden, want ik had er moeite mee om alle kanten van het moederschap te accepteren. Ik verlangde soms zo terug naar de tijd dat ik alleen was.

De tijd dat ik zo de voordeur uit kon lopen zonder na te denken wat er allemaal mee moest. Dat ik zelf kon bepalen wanneer ik wilde eten, slapen en wanneer ik weg wilde, zonder alles vooruit te hoeven plannen. Natuurlijk moest ik toen ook wel plannen, maar het was anders… het was allemaal zo anders geworden.

Tijdens de film sprak God met zijn stem vol liefde, in mijn hart: “Roelofke omarm je moederschap”. Hij sprak dit zo duidelijk dat mijn hart er zwaar van klopte. Alsof het gewicht van een hand erop lag. De woorden resoneerden in mijn gedachten, zo intens dat ik er niet omheen kon. Dat ik dacht: “Ik moet hier iets mee!” Toen bedacht ik: “Weet je wat, ik ga het gewoon tegen Henri zeggen. Hem zeggen dat ik het moederschap wil omarmen, wat dit ook maar mag inhouden en in hoeverre ik dit ook maar kan. Ook al voel ik dit nog niet zo, ik ga het in elk geval uitspreken.”

De reden dat ik het echt hardop wilde zeggen is dat ik een bewuste stap wilde maken, voor nu een actie verbinden aan datgene wat God van mij vroeg. Al eerder had ik verassend genoeg mogen ontdekken dat wanneer ik iets hardop uitspreek, ook al gaat het tegen mijn gevoel in, God daar op reageert, Zichzelf laat kennen in de situatie. Waardoor op de een of andere manier mijn hart verandert.

Een derde!?

De reactie van mijn man? Bijna zonder erbij na te denken zei hij: “O, dus je wilt een derde?!” Ik keek hem niet begrijpend aan: “Een derde?” Henri: “Ja, een derde kind!” Een oorverdovende stilte viel, waarna die werd doorbroken door een hardop lachen. O wat moest ik lachen! Ik dacht: “Hoe komt hij daar nu ineens bij?” Toen ik zei dat ik het moederschap wilde omarmen, had ik daar helemaal niet aan gedacht! Het was juíst zo mijn gevecht om staande te blijven. Een derde erbij?! Hoe bedacht hij het.

Terwijl ik aan het lachen was, voelde ik ineens dat God hierbij was. Uit het niets. Ik herkende het zo… Ja, het was zo duidelijk God, dat ik er niet om heen kon. Zijn aanwezigheid was als die hand wegend op mij hart, maar nu nog duidelijker. Als een mist, zo dik dat ik moeite moest doen om te ademen en de mist kon proeven als ik het zou willen. Mijn hartslag versnelde, maar tegelijkertijd ervoer ik diepe vrede. God zei.”Ja Roelofke, dat is wat ik wil. Dat is wat ik wil voor jullie, op dit moment.”

Een derde kind. Het staarde mij aan als een als voldongen feit! Hierbij wist ik dat Hij dit ook nog eens wilde bevestigen. En wel door Facebook. Van alle plekken die je bedenken kunt… Facebook!?

Toch was ik er zeker van dat zodra Henri en ik Facebook zouden openen dat daar dé bevestiging zou zijn. En zo was het! In een fractie van een seconde was bovenaan de startpagina een gedeelte van een Bijbeltekst te lezen: “U zult een zoon krijgen.”

Hero

Wow! Een zoon. Nog nooit had ik bewust het verlangen gehad om een zoon te krijgen. Maar nu, door de zekerheid dat dit écht was wat God voor ons, met ons voor had, sprong er een verlangen op in mijn hart. Zijn plan volgen voor ons gezin, dat is wat ik het allerliefste wilde! Het moment daarvoor had ik nog geen ogenblik gedacht over een derde kind, sterker nog, ik vond moeder zijn van onze twee prachtige meiden al heel intensief genoeg. En nu, nu was ik bereid om er opnieuw helemaal voor te gaan. Dit avontuur met God.

Vol van dankbaarheid waren wij toen negen maanden later onze “Hero” werd geboren.

“Omarm je moederschap”

Deze woorden resoneren nog steeds in mijn hart. En nog steeds is dit elke dag een heel bewuste keuze in mooie en in moeilijke momenten. De ene keer vol overgave en de andere keer mezelf voort slepend. De ene keer super praktisch, de andere keer puur een verstandelijke keuze. De ene keer met veel succes, de andere keer met veel, heel veel mogelijkheid tot groei. Maar te weten dat dit moederschap Gods plan is met mijn leven geeft zoveel houvast en vreugde dat ik niet anders zou willen!


13235561_1166429000036406_349022299064987551_o-2

Wanneer ik ‘met voorbedachte rade’ in jouw ogen kijk…

Word ik tóch onverwacht overrompeld

Overweldigd
Opnieuw & opnieuw
Verliefd op jou
~ Hero ~

Verliefd op de man
Die een deel van jou is
Verliefd op de God
die jou geweven heeft.