nicu preemie

Over harde logeerbedden, lastige ouders en vechten voor je kind

Vier jaar geleden was ik zwanger. Het was nog maar pril. Zo pril dat alleen mijn man en ik het nog maar wisten, we probeerden net een beetje aan het idee te wennen. Vier jaar geleden dacht ik na over hoe het zou zijn: ik als moeder. Het ene moment hield ik het bijna niet van enthousiasme en geluk, het volgende moment sloeg dat om in totale paniek. En die gevoelens wisselden ongeveer elk kwartier. Hou zou het klinken, gehuil (of gelach) van een kindje in ons huis? Welke kleur schilderen we de babykamer?  Zou ik wel geschikt zijn als [… Lees Meer]

3433450247_5b14b2dfe8_o

Spiegeltje aan de wand

Zoals bijna elke dag, had ik haast. Ik weet eigenlijk niet waarom. Ik hoefde niet echt ergens heen, had geen afspraken. De boodschappentas was zwaar en ik was moe van het winkelen samen met mijn peuter. Peuters en haast zijn nooit een goede combinatie overigens. Want blijkbaar is er ook op kniehoogte (of misschien juist wel) bijzonder veel te zien en ontdekken. En voor elke ontdekking moet even pauze genomen worden van het lopen, of in dit geval van het boodschappen thuisbrengen. Maar mama had geen zin in nieuwe ontdekkingen. Ik wilde de boel uitpakken en opruimen, even zitten, hopend dat [… Lees Meer]

evi-16

Uitgerekend

Vandaag is het precies drie jaar geleden dat ik was uitgerekend. Als in: de dag dat ik had bevallen van Evi. Maar we vieren vandaag niet haar verjaardag. Dat hebben we namelijk al dertien weken geleden gedaan. Dat Evi prematuur was is niet meer iets dat me dagelijks bezighoudt. In de eerste periode tellen alle mijlpalen, en zijn er allerlei bijzondere of juist moeilijke dagen om aan terug te denken: de dag dat ze werd geboren natuurlijk, maar ook de dag dat ze van de beademing mocht, de dag dat ze eindelijk de magische ‘kilogrens’ passeerde, dat ze werd overgeplaatst [… Lees Meer]