tim-mossholder-298394

Pauze

Zoals je vast hebt gemerkt is het een beetje stil hier. Niet zo gek ook, want in het echte leven is het bij mij allesbehalve stil tegenwoordig. Dus hier komt het bekende riedeltje van ‘prioriteiten, grenzen, keuzes enzovoort…’

De blogs op deze website krijgen even pauze. Dat betekent overigens niet dat ik niet meer schrijf. Verre van. Online en offline mag ik meedoen aan allerlei leuke initiatieven, zoals bijvoorbeeld Power to the Mama’s. Ik vind het heel leuk om daar tijd in te stoppen, en zal via social media blijven delen waar ik mee bezig ben!

O ja, ik ga ook nog verhuizen, en over 1,5 week begin ik weer met werken na een heerlijk (en broodnodig) lang verlof. Dat levert vast bakkenvol inspiratie op. Nu alleen nog zoeken naar een manier om die inspiratie ook om te zetten in woorden. Dat komt, met een beetje geduld, vast wel goed.

Voor nu: tot later!

IMG_5011

Lekker vasthouden

Loslaten is niet mijn sterkste kant. Daar werd ik gisteravond tijdens een liefdevolle maar stevige schoudermassage weer aan herinnerd door mijn immer knedende echtgenoot. Ik maak me over te veel dingen zorgen. Ik denk altijd drie stappen vooruit over wat er allemaal mis zou kunnen gaan. En sinds ik weer een baby heb, vind ik het bijzonder moeilijk om niet op elk huiltje, zuchtje en kreuntje te reageren – terwijl ik dit schrijf kijk ik af en toe angstvallig naar de babyfoon.

Het is een beetje een toverwoord lijkt het wel, dat ‘loslaten’. Elke therapeut noemt het, de Happinezz en de FLOW schrijven erover, iedereen die ook maar een béétje een burn-out heeft gehad (en wie is dat nou niet) kan het woord bijna niet meer horen. “Als je los laat, heb je twee handen vrij,” zegt de altijd inspirerende filosoof Loesje.

Daar heeft ze overigens wel een punt. Een zeer praktisch punt ook, zeer toepasbaar in mijn nieuwe babywereld. Want zo’n hummeltje wil dus veel liefde en aandacht en moet vaak huilen enzo, maar er moeten ook af en toe dingen gedaan worden. Dus de hele tijd op je arm houden zit er niet echt in. Vandaar dus dat ik mijn weg probeer te vinden met een draagdoek. Is nog een hele klus trouwens, om dat een beetje mooi te knopen. Maar als ‘ie goed zit heb ik een tevreden baby en dat zorgt dan weer voor een relaxte mama.

Vanmiddag zat – of hing – ze bij me tijdens ons dagelijkse wandelingetje richting supermarkt. Inderdaad, mijn wereld is tijdelijk niet zo groot, ik vind een pak yoghurt en een brood halen al een hele prestatie. Ik ben meer dan moe door de gebroken nachten, het vele gehuil, door mijn onzekerheid over werkelijk álles. Maar gelukkig scheen de zon en was de kleine dame eindelijk in slaap gevallen. Op een muurtje bij het parkeerterrein zat een clubje plaatselijke daklozen en verslaafden. Niet dat je dat aan ze ziet hoor, maar aangezien het vlakbij het gebouw van de verslavingszorg zit, en ik een aantal van de mannen herken van mijn werk bij het Leger des Heils, weet ik een beetje wie het zijn. “Goed vasthouden hoor!” riep een van de heren terwijl ik voorbijliep. Ik beloofde mijn best te doen en deed mijn boodschapje. Op mijn terugweg zaten ze er nog. “Dat moet wel heel lekker zitten zo, voor zo’n baby,” merkte een voor mij onbekende meneer op. Ik bleef even stilstaan en zei dat ik dat ook wel dacht. En zo ontstond er een gesprek tussen de mannen en mij, en tussen de mannen onderling. Over slapen als een baby, ouders die wel of niet knuffelen en troosten, hoe hun eigen moeder dat vroeger deed. Het moet een mooi gezicht geweest zijn: mama en baby omgeven door wat smoezelig uitziende heren in een geanimeerd gesprek. Ik wenste ze een fijne dag verder en zij wensten mij liefde en geluk. En in het altijd charmante Zaanse accent: “Lekker blijven vasthouden hoor!”

Onderweg naar huis dacht ik na. Over vasthouden en loslaten. Over dat je om los te kunnen laten soms iets eerst moet leren vasthouden. Over hoe ik mijn handen en mijn hart vrij kan laten zijn. Daar ben ik voorlopig nog wel mee bezig vermoed ik, maar dit momentje, dit hou ik nog even vast.

IMG_5133

Inspireren moet je leren

Al zo’n vier dagen was ik bezig met een blog. De enigszins grappige maar toch ook een beetje serieuze inleiding was al af. En dan nu de diepte in…

Maar waar ik meestal geen probleem heb om mijn gedachten op papier – of beter: het scherm – te krijgen, bleef ik nu steken. Een writers block wil ik het niet noemen. Ik ben niet bezig met een roman ofzo, en heb ook geen deadline of andere veeleisende toestanden. Alleen, ik kon geen woorden vinden voor mijn gedachten en gevoelens. En als je schrijft, zijn woorden toch best essentieel.

Het was zo’n blog die moest gaan over allerlei nieuwe inzichten en ontdekkingen, zo eentje waar ik probeer kwetsbaar en open te zijn, maar ook hoop te geven en de situatie van een afstandje te bekijken. Met wellicht een grappige knipoog ergens tussendoor. Het soort blog dat ik zelf ook graag lees.

Terwijl ik wat ik tot nu toe had deelde met mijn liefhebbende echtgenoot, realiseerde ik me ineens iets: dit is geen blogtekst. Dit moet gewoon in mijn dagboek. Het is nog niet af. Het is té open en té kwetsbaar. Zoals ik weleens iemand hoorde zeggen: emotioneel incontinent. Geen diepe geheimen ofzo hoor, maar gewoon wat dingen die ik eerst eens moet herkauwen in plaats van meteen de wereld in slingeren. Sorry als je daar nu een iets te grafisch beeld bij hebt…

Een van mijn bloghelden, Glennon Doyle Melton, schrijft:

“Mijn boek ‘Love Warrior’ is heel persoonlijk, maar het is geen dagboek (…) Hoe kan ik mijn persoonlijke verhaal universeel maken? Ik zeefde mijn eigen pijn en zocht naar stukjes goud om te delen met anderen. Als we in realtime onze persoonlijke verhalen delen kan het voor lezers meer voelen als een schreeuw om hulp dan een bewezen dienst. Je moet durven stilzitten met je pijn voordat je die kan delen en het gebruiken om anderen een dienst te bewijzen en verbinding te zoeken met onbekenden.”

Wat ze volgens mij bedoelt is dat je beter kunt schrijven vanuit een litteken dan vanuit een open wond. Een gedachte die zij overigens weer heeft van Brene Brown, of Anne Lamott of Nadia Bolz-Weber. En ja, die namen noem ik expres, want dat zijn allemaal mensen die enorm het lezen waard zijn. Graag gedaan.

Ik vind dat een inspirerende gedachte. Sommige inzichten of kwetsbaarheden zijn enorm het delen waard. Omdat anderen zich erin kunnen herkennen en zich dan gezien of gehoord voelen. Of omdat je mensen ermee kunt raken, vermaken, hoop geven, hun dag een beetje mooier maken. Maar het verschil tussen het ongemakkelijke gevoel dat je iemands onverwerkte pijn lees als in een dagboek, of dat je weer een stapje verder kunt omdat je ziet dat je niet alleen bent, zit hem niet in de woorden zelf. Inspireren moet je leren. Het zit hem in het moment van schrijven en de ‘state of mind’ van de schrijver.

Dat ben ik dus aan het leren. En die blog? Die komt er ooit wel, wacht maar af. Maar eerst gewoon met pen op papier. En dan een tijdje in mijn hart. Het wereldwijde web kan wel even wachten.

 

p.s. Stiekem is de hele reden voor deze post het onderstaande filmpje. Omdat het briljant is en ik vind dat iedereen het moet zien. Enjoy!

 

22519928_10155017430386867_2150364295343416324_o

Geen woorden

Vandaag ben ik verdrietig. Voor vrienden die hun premature kindje gisteren verloren. Voor een vriendin die haar premature kindje vorige week verloor. Omdat het niet eerlijk is, omdat het hartverscheurend is. En tegelijk ben ik blij, omdat ik langer dan 3 uur geslapen heb vannacht, omdat ik mijn baby met krampjes heb kunnen troosten, omdat ik een wandelingetje in de zon kan doen en een kopje koffie kan drinken.

Het bestaat naast elkaar en is allebei waarheid. En dat is flink verwarrend. Ik kan geen woorden vinden om mijn lieve vrienden te troosten en tegelijk probeer ik woorden te geven aan mijn eigen gevoel.

Ik probeer de laatste tijd mijn kleuter emoties te leren benoemen. Bang, blij, boos, verdrietig. En hoe dat eruitziet. We hebben ‘dapper’ toegevoegd aan het lijstje. Dat voel je niet, dat dóe je. Dapper zijn is kleine gelukjes vieren ondanks je verdriet. Is kiezen om geduldig te blijven ondanks je boosheid. Dapper is ruimte innemen voor jezelf ondanks je onzekerheid of angst. En hoe dat eruitziet?

Vandaag ziet dapper eruit als een mama met wallen onder haar ogen van het huilen, het ruikt als frisgewassen haar en Zwitsal, en het smaakt als caffe latte in de zon. Vandaag ben ik bang, blij, boos, verdrietig én dapper.

18275087_1902847839992404_7759935407835201248_n

Hoera voor een nieuw project!

Het is even een tijdje stil geweest hier. Dat is niet helemaal toevallig. Ik was namelijk (en ben nog steeds) bezig met een ander project dat flink veel energie kost, maar hopelijk heel wat oplevert.

Ik noem het: ‘baby nummer 2’.

Wie mijn blogs soms volgt, weet misschien dat mijn eerste zwangerschap erg pittig was, dat ik ziek werd en Evi veel te vroeg werd geboren. Daarom is het nu extra spannend en word ik in het door allemaal mensen met witte jassen nauwlettend in de gaten gehouden. Dat is ook de reden dat we even gewacht hebben met een grootse aankondiging: eerst was er tijd nodig om te wennen aan deze zwangerschap, wat vertrouwen te krijgen en heel veel te slapen (écht veel te slapen).

Nu ik zo’n 20 weken onderweg ben en het absoluut niet meer kan verstoppen mag iedereen het weten, en probeer ik af en toe weer wat te schrijven. Hoef ik ook niet meer bang te zijn dat ik in een blog mijn ‘mond voorbijpraat’…

Intussen verdiept Evi zich in de bibliotheek vast in haar huiswerk voor de komende tijd.