Geen woorden

Vandaag ben ik verdrietig. Voor vrienden die hun premature kindje gisteren verloren. Voor een vriendin die haar premature kindje vorige week verloor. Omdat het niet eerlijk is, omdat het hartverscheurend is. En tegelijk ben ik blij, omdat ik langer dan 3 uur geslapen heb vannacht, omdat ik mijn baby met krampjes heb kunnen troosten, omdat ik een wandelingetje in de zon kan doen en een kopje koffie kan drinken.

Het bestaat naast elkaar en is allebei waarheid. En dat is flink verwarrend. Ik kan geen woorden vinden om mijn lieve vrienden te troosten en tegelijk probeer ik woorden te geven aan mijn eigen gevoel.

Ik probeer de laatste tijd mijn kleuter emoties te leren benoemen. Bang, blij, boos, verdrietig. En hoe dat eruitziet. We hebben ‘dapper’ toegevoegd aan het lijstje. Dat voel je niet, dat dóe je. Dapper zijn is kleine gelukjes vieren ondanks je verdriet. Is kiezen om geduldig te blijven ondanks je boosheid. Dapper is ruimte innemen voor jezelf ondanks je onzekerheid of angst. En hoe dat eruitziet?

Vandaag ziet dapper eruit als een mama met wallen onder haar ogen van het huilen, het ruikt als frisgewassen haar en Zwitsal, en het smaakt als caffe latte in de zon. Vandaag ben ik bang, blij, boos, verdrietig én dapper.

Deel dit:
Share