Genesis

Vandaag begin ik in Genesis. Hoe cliché. Maar ik heb er goede redenen voor. Een heel praktische is dat ik ben begonnen met een ‘lees-de-hele-bijbel-in-een-jaar rooster’. Ik heb eigenlijk een beetje een ingewikkelde verhouding met Bijbelleesroosters. Ze beginnen meestal met goede voornemens, en eindigen net als hardloopschoenen en smoothiemakers de derde week van februari onder een laag stof en schuldgevoelens.

Letterlijk?

Maar in het afgelopen jaar ben ik anders gaan kijken naar de bijbel. Er meer van gaan houden, er meer mee gaan stoeien. Het grappige is: hoe minder je de woorden gebruikt als handleiding voor het leven – met hapklare teksten om te citeren in elke situatie, hoe meer de woorden hun eigen leven mogen leiden. Ik heb vaak de bijbel gelezen met een bepaalde verwachting: antwoorden, een gevoel, zoeken naar DE waarheid. Daar is op zichzelf niet zoveel mis mee, de bijbel heeft ook vele van die dingen in zich. Maar de tekst laat zich niet gebruiken, de bijbel is zichzelf. Woorden van mensen die door de eeuwen heen hun ontmoetingen met God beschreven. Hun idee over wat God met de wereld voorhad, soms gericht tot een heel volk, soms direct en persoonlijk. Het zijn niet allemaal mooie rooskleurige verhalen. Al snel na de eerste dagen wordt de tekst grimmiger en minder geschikt voor lieve kinderbijbel verhaaltjes. Hoe hou je dan het lezen vol? Misschien door juist die verwachtingen opzij te zetten. De vraag te stellen wat dit verhaal vertelt over God, maar ook over de mensen die het opschreven.

Theoloog Peter Enns zegt het zo: “De bijbel is het verhaal van God, verteld vanuit het beperkte oogpunt van echte mensen die leefden in een bepaalde plaats en tijd.”

Dan heeft het minder te maken met of je alle teksten ‘letterlijk’ neemt (dat lijkt in sommige kringen een soort toverwoord dat bepaalt of je een goed christen bent of niet) maar meer met hoe serieus je het verhaal van God neemt. Mijn goede voornemen dit jaar is om alles te lezen in het licht van wie Jezus is. Jezus als het ultieme Woord van God, die in zijn persoon heeft laten zien Wie God is.

Ritme

Ik heb nog meer redenen om bij Genesis te beginnen vandaag. Namelijk omdat Genesis zo’n beetje het mooiste, meest diepzinnige stuk poëzie is dat ik ooit gelezen heb. Het spreekt over een nieuw begin, over Gods adem, over schoonheid en leven. Het is een beetje als de frisse wind die ik vanochtend op de fiets in mijn gezicht voelde. Iets dat je wakker schudt. Je schikt er eerst een beetje van, maar als je eenmaal goed wakker bent neem je een diepe teug en voel je dat je leeft! Het gaat over een ritme. Het ritme van nacht en dag, en weer nacht en weer dag, na elke donkere nacht, komt er weer een dag. En dan is er rust. Dat ritme is waar ik dit nieuwe jaar naar verlang. De hoop van elke keer een nieuwe dag. Van orde uit de chaos. En Hij zag dat het goed was.

Dit jaar sluit ik aan bij die duizenden mensen die de woorden lezen, ze ter harte nemen, erover nadenken. Ik dans mee op het ritme van hoop en zing de woorden van leven. Met elke dag een nieuw begin.

Wil je zelf ook in een jaar de hele Bijbel doorlezen? En weet je niet hoe je dat vol kunt houden, of hoe je door die lastige stukken komt? Kijk dan eens op www.bijbeljaar.nl. Echt een aanrader! 

 

Deel dit:
Share
  • Josien

    Hoi ,

    Goedemorgen
    Ik ben ook begonnen op 1 jan met het lezen van de bijbel.
    Ik vind het wel handig , elke dag een mailtje, verhaaltje, bijbellezen en klaar voor de nieuwe dag.

    Af en toe denk ik stiekum wat een gewelddadige mensen leefden er vroeger.

    Groetjes,

    Josien