Inspireren moet je leren

Al zo’n vier dagen was ik bezig met een blog. De enigszins grappige maar toch ook een beetje serieuze inleiding was al af. En dan nu de diepte in…

Maar waar ik meestal geen probleem heb om mijn gedachten op papier – of beter: het scherm – te krijgen, bleef ik nu steken. Een writers block wil ik het niet noemen. Ik ben niet bezig met een roman ofzo, en heb ook geen deadline of andere veeleisende toestanden. Alleen, ik kon geen woorden vinden voor mijn gedachten en gevoelens. En als je schrijft, zijn woorden toch best essentieel.

Het was zo’n blog die moest gaan over allerlei nieuwe inzichten en ontdekkingen, zo eentje waar ik probeer kwetsbaar en open te zijn, maar ook hoop te geven en de situatie van een afstandje te bekijken. Met wellicht een grappige knipoog ergens tussendoor. Het soort blog dat ik zelf ook graag lees.

Terwijl ik wat ik tot nu toe had deelde met mijn liefhebbende echtgenoot, realiseerde ik me ineens iets: dit is geen blogtekst. Dit moet gewoon in mijn dagboek. Het is nog niet af. Het is té open en té kwetsbaar. Zoals ik weleens iemand hoorde zeggen: emotioneel incontinent. Geen diepe geheimen ofzo hoor, maar gewoon wat dingen die ik eerst eens moet herkauwen in plaats van meteen de wereld in slingeren. Sorry als je daar nu een iets te grafisch beeld bij hebt…

Een van mijn bloghelden, Glennon Doyle Melton, schrijft:

“Mijn boek ‘Love Warrior’ is heel persoonlijk, maar het is geen dagboek (…) Hoe kan ik mijn persoonlijke verhaal universeel maken? Ik zeefde mijn eigen pijn en zocht naar stukjes goud om te delen met anderen. Als we in realtime onze persoonlijke verhalen delen kan het voor lezers meer voelen als een schreeuw om hulp dan een bewezen dienst. Je moet durven stilzitten met je pijn voordat je die kan delen en het gebruiken om anderen een dienst te bewijzen en verbinding te zoeken met onbekenden.”

Wat ze volgens mij bedoelt is dat je beter kunt schrijven vanuit een litteken dan vanuit een open wond. Een gedachte die zij overigens weer heeft van Brene Brown, of Anne Lamott of Nadia Bolz-Weber. En ja, die namen noem ik expres, want dat zijn allemaal mensen die enorm het lezen waard zijn. Graag gedaan.

Ik vind dat een inspirerende gedachte. Sommige inzichten of kwetsbaarheden zijn enorm het delen waard. Omdat anderen zich erin kunnen herkennen en zich dan gezien of gehoord voelen. Of omdat je mensen ermee kunt raken, vermaken, hoop geven, hun dag een beetje mooier maken. Maar het verschil tussen het ongemakkelijke gevoel dat je iemands onverwerkte pijn lees als in een dagboek, of dat je weer een stapje verder kunt omdat je ziet dat je niet alleen bent, zit hem niet in de woorden zelf. Inspireren moet je leren. Het zit hem in het moment van schrijven en de ‘state of mind’ van de schrijver.

Dat ben ik dus aan het leren. En die blog? Die komt er ooit wel, wacht maar af. Maar eerst gewoon met pen op papier. En dan een tijdje in mijn hart. Het wereldwijde web kan wel even wachten.

 

p.s. Stiekem is de hele reden voor deze post het onderstaande filmpje. Omdat het briljant is en ik vind dat iedereen het moet zien. Enjoy!

 

Deel dit:
Share
  • Maria de Kievit

    Wat schrijf je toch leuk! Ik herken erg wat je zegt. Het overkomt mij ook regelmatig dat een geschreven blog nog ‘te vers’ is en ik die uiteindelijk maar niet plaats. (Even praktisch:Ik volg je al een poosje en vind het leuk om te reageren, maar heb geen goed account daarvoor. Is het ook mogelijk om te reageren zonder Facebook- Google- of twitteraccount? Nu heb ik maar even een account met mijn oude naam gebruikt.)