Kwetsbaar is het nieuwe stoer

Daar stond ik dan, met mijn mond vol tanden. Met oksels die meer zweet produceerden dan het warme weer strikt noodzakelijk maakte. Ik dacht dat ik met mijn nog-net-geen-35 wel zo volwassen en beheerst zou zijn dat ik mezelf niet echt meer ‘fan’ van iemand zou kunnen noemen. Maar stiekem was ik toch een beetje starstruck.

Stamelen

Ik stond op een muziekfestival oog in oog met Michael Gungor (check maar op www.gungormusic.com), die – grappig genoeg – helemaal niet superberoemd is. Maar ik hou enorm van zijn muziek en luister trouw naar zijn podcasts. Omdat de teksten me vaak enorm aanspreken, en hij in zijn podcasts bijzonder interessante en uitdagende vragen durft te stellen over geloof, kunst en wetenschap, heb ik soms het gevoel dat we zomaar goede vrienden zouden kunnen zijn. Ware het niet dat hij nog nooit van mij gehoord heeft en geen idee heeft waarom ik zo sta te stamelen.

Wat zeg je op zo’n moment tegen je bijna-soulmate? Ik heb genoeg boeken van Brené Brown gelezen om te weten dat het soms gewoon nodig is om lef te hebben, iets te doen wat je spannend vindt, ook al voel je je er ongemakkelijk bij. Dus ik zei: ” Hi Michael, my name is Suzanne,” en stak mijn hand uit om hem te begroeten. Niet handig, aangezien hij net een bewerkelijk broodje hamburger aan het eten was. De hand werd dus een ongemakkelijke high five-achtige constructie. Hielp niet echt qua zelfvertrouwen. Hoe dan ook, het lukte om een soort kort gesprekje te voeren, dat ik het leuk vond om hem te zien, dat ik van zijn muziek hou, en, hoera voor gedeelte interesses, over hoe het is om een peuterdochter te hebben.

Risico nemen

Na het minigesprekje liep ik snel naar echtgenoot en peuter. “Zag je dat!? Best stoer toch, van mij?” Misschien stelt het voor veel mensen niet zoveel voor, maar in mijn pogingen om mijn leven rijker en interessanter te maken, draag ik tegenwoordig een armbandje met ‘Be Brave’ erop. Om me eraan te herinneren dat het soms gewoon een kwestie is van een stap durven nemen. Gezien durven worden, fouten durven maken, ongemakkelijk durven zijn. Al is het alleen maar uit nieuwsgierigheid over wat er gebeurt als je een risico neemt.

Die middag dacht ik veel na over kwetsbaarheid. Soms is het tonen van kwetsbaarheid juist het heldhaftigste wat je kunt doen. En dat is precies wat ik zo mooi vind aan de muziek van Gungor. Waar veel christelijke muziek aan elkaar hangt van algemeenheden en rijmwoorden (kijk dit filmpje maar: HOW IT’S MADE: Christian Music), durven zij vragen te stellen. Te delen over onzekerheid en pijn. Open te zijn over wat de geboorte van hun dochter Lucy, met het syndroom van Down, met ze deed.

Het nieuwe stoer

Wat mij betreft is kwetsbaarheid het nieuwe stoer. Eerlijk zeggen dat je iets spannend of ingewikkeld vind, maar het toch doen. Of dat nou gaat over je mening geven in een vergadering op het werk, over een blog schrijven waarin je iets deelt dat anderen misschien herkennen (en denken: “Oh, heeft zij dat ook? Ik ben dus niet alleen…”). Het heeft alles te maken met authentiek zijn. Dus jezelf niet anders voordoen door te overschreeuwen of lamgelegd worden door de angst wat andere n van je zullen vinden. De eerder genoemde Brené zegt het zo:

“ Authenticity is a collection of choices that we have to make every day. It’s about the choice to show up and be real. The choice to be honest. The choice to let our true selves be seen.”

Ik heb nog een vraag!

Die avond was er een interview met de band. Door mijn hoofd speelde de vraag hoe het voor hen zou voelen om zulke kwetsbare liedjes te zingen. Waarom kiezen ze ervoor om zulke intieme teksten de wereld in te slingeren? Hoe voelt het om avond aan avond je hart te delen met mensen die je eigenlijk niet kent? Ik hoopte van harte dat de interviewer het ze zou vragen. Misschien kon ik er nog wat van leren. Maar het ging vooral over toekomstplannen, hoe het is om te touren, dat soort dingen. En toen gebeurde waar ik al bang voor was, en stiekem een beetje op hoopte. Vragen uit ‘het publiek’. Na al mijn diepe gedachten over risico nemen, en met de verse herinnering aan het ongemakkelijke gesprekje van eerder die middag, stak ik mijn hand op. Eerst voorzichtig, maar hij zag me niet. Bijna dacht ik ‘laat maar’. Maar in een vlaag van verstandsverbijstering (ik bedoel moed), riep ik: “Ik heb nog een vraag!” Ik kreeg de microfoon, en vroeg ze alle dingen waar ik zo nieuwsgierig naar was. Er volgde een antwoord van zo’n 10 minuten, ongeveer als volgt samen te vatten:

“We schrijven kwetsbare liedjes omdat we niet anders willen en kunnen. Het is inderdaad een risico, en het vergt heel wat loslaten om ze te laten horen, maar het levert zo veel moois op. Je kunt best proberen om een hit te schrijven, maar tegen welke prijs? Dan verdien je misschien meer geld, maar heb je het gevoel dat je je hart geen recht doet.”

Ik geloof dat er een enorme schoonheid schuilt in kwetsbaarheid. Dat moed in de kleinste beslissingen kan zitten. En van mensen die daar voor kiezen – of ik ze nu bekend zijn of niet – ben ik dus fan.

 

// Image credit: Graceland Festival

Deel dit:
Share