Mijn Moedige Mama

Als je een serie doet over Moedige Mama’s, is het natuurlijk onvermijdelijk om aan je eigen moeder te denken. Maar toen ze een weekje geleden heel voorzichtig vroeg of ik misschien op een bijdrage van haar hand zat te wachten, was ik toch verrast. Ik had niks durven vragen, en misschien vond ik het ook wel een beetje spannend. Aan je eigen moeder vragen wat ze van het moederschap vindt, wie weet wat daar voor antwoorden op komen!? We hadden het er niet echt meer over, ik dacht ‘ dat komt nog wel’. Maar zij ging intussen gewoon aan de slag. En vandaag kreeg ik deze woorden in mijn inbox. Bijna te persoonlijk om te plaatsen. Maar juist daarom misschien wel zo betekenisvol. 

Veel herken ik, nu ik zelf moeder ben, maar veel beleef ik ook anders. Het is een andere tijd, we hebben verschillende omstandigheden. Vol kippenvel en trots presenteer ik: Nel. Getrouwd met Roel. Moeder van 3 volwassen dochters, verpleegkundige in de palliatieve zorg. En Moedige Mama met vlag en wimpel!


 

1623618_853852618019588_9062584356469115356_nNa een voor mij zorgeloze jeugd, stond mijn levensloop te voren wel vast. Ik was opgevoed in de jaren 50, 60, in een traditioneel christelijk gezin: vader als kostwinner en moeder als propere huisvrouw thuis in voornamelijk in de zorgende rol. Zo zou mijn leven ook verlopen dacht ik.
Tijden veranderden, maar mijn toekomstbeeld bleef aanvankelijk hetzelfde. Wel wilde ik eerst graag samen met mijn geliefde wat van de wereld zien, maar daarna zou mijn taak voornamelijk liggen bij het gezin dat er zeker zou komen.
Wat genoot ik van ons eerste meisje Suzanne, dat wel veel te vroeg en te klein op de wereld kwam, maar het direct heel goed deed en weinig reden tot zorgen maken gaf.

Roel, haar vader, was veel op reis voor zijn werk, dus in haar eerste levensjaren waren wij tweetjes veel samen. Ik miste mijn werk als verpleegkundige totaal niet en was verwonderd over hoeveel je van zo’n klein mensje kunt houden! Het leek me onmogelijk dat je net zoveel van een nog een kindje kon houden. Zou daarvoor wel plaats genoeg zijn in mijn moederhart?

Anders dan verwacht
Toch kwam die tweede er. Vlak na de verhuizing lag ik met volle teugen genietend in het kraambed verwonderd kijkend naar onze tweede dochter! Anne. Gelukkig bleek er in mijn moederhart plaats voor meer!

Vanaf toen liep het leven anders dan tevoren bedacht. Anne bleek een echt zorgenkind te zijn. Langzamerhand werd duidelijk dat zij haar leven lang afhankelijk zou zijn van onze en van professionele zorg. Wij konden het niet alleen en hadden hulp nodig! Hulp in de vorm van lieve wijze mensen om ons heen, maar zeker ook van God, die ons bij de hand nam en ons telkens wanneer we moedeloos en verdrietig waren, liet zien dat Anne een mensenkind is, naar zijn beeld geschapen!

Tranen met tuiten heb ik gehuild, met Anne op schoot, bij een concert van Elly en Rikkert die zongen:”Weet je, dat je van waarde bent, een parel in Gods hand!”

Ons gezin werd geheel tegen de verwachtingen in nog gezegend met een derde dochter Judith. Wat een rijkdom en blijdschap! Wat fijn ook voor Suzanne dat ze naast haar gehandicapte zus, ook een ‘normaal’ zusje kreeg, waar je ‘zussendingen’ mee kon doen.

Volwassen
Onze meiden zijn nu alle drie volwassen, al voelt dat voor Anne , met haar ontwikkelingsniveau van 11 maanden toch wel wat anders. Haar zussen delen zo langzamerhand samen met ons de zorgen om haar. Ik geniet inmiddels van het oma-schap. Een heel nieuwe fase: het voelt zo vertrouwd, zo eigen. En wat bijzonder om het moederschap te kunnen delen met mijn kind.
Wat is het mooi om je dochters zich zien te ontwikkelen tot boeiende inspirerende vrouwen, die soms met twijfels, maar dan weer vol zelfvertrouwen hun eigen keuzes maken in het leven.

Ik leer het langzamerhand steeds meer om hen in vertrouwen los te laten. God zal hen ook bij de hand nemen en hen laten weten: “Je bent een parel in Gods hand“!

Deel dit:
Share
  • Adrie Stemmer

    Heel erg mooi!

  • Elly Langelaar

    Lieve Nel, dank voor je mooie kwetsbare verhaal. Je bent zeker een moedige mama.