Moedig, moediger, moeder…

Veertien moedige mama’s hebben de afgelopen weken hun verhaal gedaan. Veertien vrouwen die van elkaar verschillen in achtergrond, in leeftijd, in hun overtuigingen en in hun worstelingen. Vrouwen die het lef hadden om open te zijn over hun vragen, ons te laten delen in hun vreugde.

Er hadden er nog veel meer bij gekund. Serieus, het werkt bijna verslavend. Het gebeurde me de laatste tijd regelmatig dat ik moeders ontmoette, of iets las of hoorde en dacht: “Wow, weer zo’n moedig exemplaar!”

Corine liet zien dat het goed is om op God te vertrouwen, dat Hij alle wijsheid geeft die je nodig hebt. Stella durfde open te zijn over de emmer aan emoties die soms overloopt. Marja vertelde over hoe je moeder zijn soms juist van je kinderen kunt leren.

Saskia hielp me na te denken over wat eigenlijk normaal is, en hoe je met een ‘nieuw normaal’ kunt leren leven. Juan-Mari was moedig in haar openheid over haar twijfels en onzekerheden. Wiebke raapte al haar lef bijelkaar en durfde te vragen om hulp, op een heel praktische manier. Jolien daagde me uit om te genieten van elk kleine moment. Mijn eigen moeder leerde me om te kunnen omgaan met een verhaal dat zo anders uitpakte dan ik hoopte of had verwacht. Amanda durfde opnieuw te hopen.

Adrie hielp me na te denken welk voorbeeld ik zou willen geven, in vriendschap, in relatie met God, in hoe ik naar mezelf kijk. Jolanda liet me iets zien over loslaten en ontspannen. Het verhaal van Brenda ontroerde me door de kwetsbaarheid, en de vastberadenheid om ondanks veel ellende te blijven vertrouwen. Roelofke is aanstekelijk in haar enthousiasme en het omarmen van alles wat moeder zijn inhoudt. En Gabry, tot slot, herinnerde me eraan hoe het is om je aan te passen aan een compleet nieuw leven, soms met moeite, maar ook met bakkenvol liefde!
Toch viel me iets op in het maken van deze serie. Iedereen twijfelde. Bijna alle bijdrages kwamen met een mailtje erbij met een tekst als ‘ik weet niet of dit iets voor je is?’ Of ‘ik vind mezelf niet zo bijzonder hoor, maar…’ En bijna elke keer had ik kippenvel bij het lezen van het verhaal.
Soms is het moeilijk om je eigen moed te herkennen. Dan heb je iemand nodig die het in je herkent. Ze zeggen wel eens beauty is in the eye of the beholder. Nou, volgens mij geldt hetzelfde voor moed. Als je goed kijkt, is het overal te vinden:

In de vrouw die, met veel moeite, probeert zwanger te worden.

In de single die als pleegouder, nanny of hulpverlener voor de kinderen van anderen zorgt.

In de vrouw die besluit dat ze zonder de vader van haar kinderen beter af is.

Ik zie moed in de vrouw die de trauma’s van haar eigen jeugd probeert te verwerken om een betere toekomst voor haar kinderen te creëren.

Ik zie het in de vrouw die zich na een gebroken nacht uit bed sleept en voor haar gezin zorgt.

In de vrouw die zegt: “Vandaag gaat het niet zoals ik had gehoopt of gewild.”

De vrouw die hoort dat haar kindje ziek is of een beperking heeft, en de zwangerschap niet afbreekt.

De vrouw die besluit dat thuis blijven om voor de kinderen te zorgen.

Die elke dag naar haar werk gaat.

Die haar kind tijdelijk of langdurig moet overlaten aan een instelling, aan een ziekenhuis, aan een pleegouder. Omdat dat beter is voor haarzelf of voor haar kind.

Hulp zoekt. Eerlijk is. Liefheeft.

Elke moeder heeft moed in zich. We zullen het vaak met elkaar oneens zijn – of het nou gaat over borstvoeding of kunstvoeding, wel of geen gluten, wel of geen Netflix. Vaccinaties, onderwijs, straffen en verwennen. Maar ten diepste willen we allemaal hetzelfde. Dat ons kroost zich geliefd en geborgen voelt. Dat onze kinderen vol zelfvertrouwen de wereld in kijken. Dat we ze dichtbij ons hart kunnen houden en als het moet ook kunnen loslaten. Want dat is misschien wel het allermoedigste.

(Image credit: Dave Pelham)

Deel dit:
Share