Moedige Mama’s – Gabry

Hier de laatste moedige mama van de serie. Wat was het leuk om zo veel mama’s aan het woord te laten! Alle verschillende verhalen, ieder met eigen pijn en moeite, maar ook met eigen inzichten en overwinningen. En een heleboel humor, gelukkig maar! Er komt nog een afsluitende blog, waarin ik terugkijk op de hele serie, dus ‘stay tuned’. Maar nu eerst: Gabry.

Gabry is 28 jaar oud, getrouwd met Marnix en moeder van Roosmarijn, (bijna 1).  Ze werkt drie dagen per week als neonatologieverpleegkundige.

Wat grappig is: we komen tegenwoordig in dezelfde kerk, maar ik kende haar niet. Zij mij wel. Toen mijn eigen Evi namelijk nog heel klein was, heeft ze een maandje doorgebracht in het ziekenhuis waar Gabry toen als leerling werkte. Evi was daar van 7 weken tot 11 weken oud, en de verpleegkundigen hebben haar in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis geholpen om van 1 kilootje naar zo’n 1600 gram te groeien, en om van de ademhalingsondersteuning af te komen. Bijzonder om elkaar nu, een paar jaar later, weer te zien en spreken. En om Gabry als medemoeder te verwelkomen! In deze blog vertelt ze over haar eerste jaar als moeder. Geniet ervan!


Wow, wat een jaar was dit afgelopen jaar! Ik ben moeder geworden van Roosmarijn. Soms kijk ik naar haar en kan ik nog steeds niet geloven dat ze er echt is…
De bevalling ging goed maar wel snel. Na de geboorte zat ik echt op een roze wolk maar moest ik natuurlijk ook wennen aan dit nieuwe mensje en haar leren kennen. Ik voelde heel veel liefde maar ook kwetsbaarheid en meer zorgen, zoals hoe zal haar leven vergaan, zal ze gelukkig en gezond zijn, in wat voor wereld groeit ze op en hoe kan ik een goed voorbeeld voor haar zijn. Daarin was ik me als moeder gelijk een stuk bewuster van mezelf en de wereld om me heen.

Ik dacht dat ik redelijk voorbereid was op de bevalling en een baby hebben, maar dat borstvoeding problemen en andere lichamelijke ongemakken in combinatie met hormonen je zo rot kunnen laten voelen, daar had ik niet op gerekend en ik vond het soms best even tegenvallen die eerste weken.

Verpleegkundige en mama
Die hormonen gingen soms echt met m’n gevoel op de loop en soms overheersten gevoelens van verdriet en onzekerheid. Ik had bijvoorbeeld te weinig borstvoeding waardoor Roosmarijn teveel was afgevallen. Daarnaast kreeg ze na een paar dagen een ontstoken naveltje. Geen ernstige zaken maar ik voelde me zo rot en schuldig, hoe had ik deze dingen kunnen missen als neonatologieverpleegkundige? Ik wist het toch allemaal wel met baby’s? Het bleek echt anders toen het mijn eigen kind betrof. Doordat ik nu zelf moeder ben kan ik me pas een klein beetje voorstellen waar de moeders van de baby’s die ik in mijn werk verzorg, doorheen gaan. Dit geeft ook betere en diepere gesprekken met de ouders in mijn werk, dat is echt een waardevolle toevoeging!

Twee keer negen maanden
De eerste negen maanden moest ik mezelf weer even vinden. Je bent gewoon sneller uit balans zei een mede-nieuwe-moeder-vriendin tegen me wanneer ik me rot voelde.  Accepteer dat je je nu zo voelt, er is zoveel om opnieuw uit te vinden.  Accepteer dat je je soms zo voelt en chagrijnig bent of moe en ongeduldig en even geen controle hebt over wat dan ook, vooral je gevoel. En dan m’n lijf, ik zou binnen zes weken weer op gewicht zijn dacht ik, door de borstvoeding natuurlijk. Nou nee, dat duurde ook echt negen maanden, en ging verre van vanzelf.

Negen maanden op negen maanden af zeggen ze, dat kan ik dus zeker beamen. Hoewel na die eerste periode weer nieuwe uitdagingen klaarstaan zoals een baby die zichzelf ontdekt, een pittige wil krijgt en ineens niet meer vanzelf lief gaat slapen maar huilt, soms krijst en rechtop in bed staat! Is ze nou verdrietig? Tandjes? Of gewoon boos en wil niet slapen? En als ze huilt, wanneer moet ik gelijk reageren en wanneer even laten huilen? Met een eerste kindje blijft het denk ik in elke fase opnieuw uitvinden wat werkt. Gelukkig leer je elkaar steeds beter kennen en voel ik mezelf steeds zekerder in mijn rol als moeder.

Een ander leven
Afgelopen jaar ging vooral heel goed en ik voel me heel gezegend met zo’n lief meisje. Ik ben super trots om bij de club moeders te horen! Opeens heb ik zoveel respect voor alle moedige mama’s. Je gaat toch van een leven waarin je (tot op zekere hoogte) alleen rekening hoeft te houden met jezelf naar een leven waarin jijzelf op de tweede plek staat.

Maar dit vind ik juist mooi aan moeder zijn, ik had niet gedacht dat ik zoveel van iemand kon houden en ten diepste belangrijker kon vinden dan mezelf. Moeder zijn heeft me een beter, geduldiger en krachtiger persoon gemaakt en daar ben ik heel blij mee en trots op!

Deel dit:
Share