Moedige Mama’s – Adrie

Als je meer dan zeven jaar op een kindje hebt gewacht, is een zwangerschap een prachtig en onverwacht geschenk. Moedige Mama Adrie (getrouwd met Matthijs en moeder van twee dochters (6 en bijna 2) schrijft een brief aan haar jarige oudste dochter, over liefde, dankbaarheid en de uitdagingen die het onverwachte moederschap voor haar in petto heeft.


 

13173902_10153844730814219_4941125246810217388_nLieve grote dochter van me,

Vandaag is het precies zes jaar geleden dat ik je voor het eerst in mijn armen hield. Tot de dag dat jij werd geboren, dacht ik dat geluk vooral in perfectie te vinden was. Maar jouw geboorte leerde me dat geluk ook te vinden is in een mengelmoes van blijdschap en pijn. Dat ik als moeder (en als mens) niet perfect ben en dat dat okay is.

Je kwam tien dagen voor de uitgerekende datum. Na zeven jaar wachten op een kindje voelde dat als een bijzonder cadeau. Ik was er helemaal klaar voor om kennis met je te maken, je alle liefde van de wereld te geven en je te beschermen tegen alle gevaren. Maar dat betekende niet dat ik klaar was voor alle aspecten van het moederschap.

Drie dagen na jouw geboorte was ik zelf jarig. De borstvoeding wilde niet op gang komen. Met ontplofte borsten stond ik huilend in de gang. Mijn liefdestaal is cadeautjes krijgen en dus stortte papa alle pakjes uit de tien dagen mand in één keer op het bed. Uitpakken!

Borstvoeding geven bleef de eerste maanden een uitputtingsslag. De voedingen duurden altijd minimaal drie kwartier en heel vaak viel je in slaap voor je uitgedronken was of staarde je met grote slaapdronken ogen (zo schattig) naar mijn borst. Geen interesse. Mijn kleine dromelotje!

Ook nu je groter wordt, droom je graag. In het weekend geniet ik daarvan; dan volgen samen ons eigen dromerige ritme. Maar op schooldagen vind ik het vaak een uitdaging om je om half negen met al je spullen op school af te leveren. Met vallen (heel veel vallen) en opstaan (oh ja, en nog een keer) leer ik wanneer ik je ruimte kan geven om te dromen en wanneer ik duidelijk moet zeggen wat ik wil, zodat ik je niet geïrriteerd om kwart over acht in je jas sta te hijsen.

Ik ben als moeder niet perfect, maar ik ontdek wel steeds meer wat ik je door wil geven. Ik wil leren om te genieten van mezelf, zodat jij ook leert om blij te zijn met wie je bent. Ik probeer een goede vriendin zijn, zodat jij die kunst af kunt kijken. En ik wil leren om God nog meer te vertrouwen, zodat jij ook leert wie je vertrouwen waard is.

Na zes jaar moederschap weet ik dat ik je niet tegen alle gevaren kan beschermen. Jij moet je eigen gevechten leveren. Soms lijken ze op die van mij en wil ik ervoor wegduiken of je overladen met advies. Nog vaker verwonder ik me erover hoe anders jij bent dan ik. Hoe heerlijk eigen.

Lieve Hanna. Vandaag ben je zes jaar. Je vindt jezelf prachtig en dat ben je ook. Ik hou van je,

 



Je mama

Deel dit:
Share