Moedige Mama’s – Amanda

Vandaag lees je in de serie ‘Moedige Mama’s’ het verhaal van Amanda. Zij schrijft over moed, hoop en teleurstelling. Over verwachtingen, onzekerheid en toekomst. 


 

Ik ben moeder van vier, maar jij ziet er maar twee.

Mijn moederschap begon niet zoals ik verwachtte of gehoopt had. Hartstikke blij dat we zwanger waren en al snel afspraken verloskundige en uitgerekende datum aan het inplannen. Stiekem had ik al een paar unisex babykleertjes gekocht. Mentaal al bezig met ‘wat hebben we allemaal nodig?’ en ‘wat moet er veranderen in huis voor zijn/haar komst?’ Een paar weken daarna werden we tijdens de echo keihard met de realiteit geconfronteerd: “Het hartje klopt niet”.

Enorm teleurgesteld en verdrietig over de dood van hoop op een nieuwe leventje. Die werd met een paar woorden weggenomen. Ik moest een weekje mijn lichaam zijn ding laten doen, toen van die verschrikkelijke pilletjes en uiteindelijk curettage om van nog een klein stukje eigenwijs zwangerschap weefsel dat maar bleef zitten af te komen. Uiteindelijk ben ik een hele maand bezig geweest met miskraam volledig fysiek afronden. Mentaal zal het mij altijd bijblijven. Was het een jongen of een meisje? Wat voor persoon was het uiteindelijk geworden? Als alles goed was gegaan dan had ik een kindje gehad dat nu op school zou zitten.

Uiteindelijk na een paar maanden en telkens weer de teleurstelling om weer ongesteld te zijn werden we weer zwanger. In januari 2013 kwam er een heerlijk meisje ter wereld.

Mijn derde zwangerschap begon ik met een enorme terughoudendheid dat het verkeerd kon aflopen en dat deed het ook. Ik hield mijn hart opgesloten zodat het niet verdrietig zou zijn om het verlies. Na de woorden van de verloskundige werd ik thuis afgezet door mijn man. Ik brak toen ik net binnen was en mijn dochter van twee niet ging spelen, maar naar mij toe kwam mij gezicht pakte, mij indringend aankeek en enorme knuffel gaf.  Zij zag de pijn en teleurstelling die ik niet wilde zien. Blijkbaar had i toch hoop op nieuw leven gehad in mijn hart. Die hoop veroorzaakte toch weer verdriet, ook al wilde ik het zo graag niet voelen.  Dit keer wilde ik niet wachten ergens in een kille ruimte van een groot ziekenhuis. Ik deed een belrondje en vond een ziekenhuis waar ik snel geholpen kon worden, zodat ik weer verder kon.

Gelukkig duurde het dit maal niet zolang om weer zwanger te worden en november 2015 kwam er nog een tof meisje ter wereld.

Onlangs was er een zeldzaam moment waar ik even rustig op de bank zat met mijn man en slapende baby. We zaten samen naar een filmpje op YouTube te kijken. Het ging over een  experiment waarbij vreemden 36 vragen doornemen en kijken of ze “verliefd” worden op elkaar. Een van die vragen was: “What is the hardest thing you’ve experienced in your life?/ Wat is het meest moeilijke wat je heb meegemaakt in je leven?”

Ik realiseerde mij dat ik het niet wist van mijn man. Dus maar gevraagd, ik had al snel een paar reacties bedacht over wat het voor hem zou kunnen zijn, maar wat hij zei was nooit in mij opgekomen. Het raakte mij diep: “Het verlies van onze eerste zwangerschap.” Waar in dat moment van verlies en ziekenhuisbezoeken mijn vent het allemaal bij elkaar hield en mij erdoorheen sleepte… Hij had ook pijn, verdriet en teleurstelling van een verloren kindje. Hij hield zich sterk, maar zei het nooit wat het met hem deed. 

In het moment zie je het niet. Ben je er niet van bewust. Ben je opgeslokt met beslissingen, achtbaan van emoties en survival. Wat ik nu zie is dat er moed nodig is om aan het moederschap, vaderschap en ouderschap te beginnen.

Er is moed nodig om elke keer weer te proberen en mogelijk toch teleurgesteld te worden. De teleurstelling, verdriet en pijn die bij moeder zijn komt kijken. Om door te gaan vraagt van iedereen moed. Moed om op het onbekende af te stappen. Moed om twijfels en onzekerheden te negeren en een besluit te nemen. Moed om de dag te aanvaarden dat hij niet zal gaan zoals ik had gehoopt. Moed om door te zetten. Moed om te hopen op een betere toekomst.

Inmiddels wordt regelmatig gevraagd of ik voor een derde ga. Die heb ik al gehad. De vraag is ga ik voor mijn vijfde?

Deel dit:
Share