Moedige Mama’s – Corine

Moeders zijn er in allerlei soorten en maten. Meningen over moederschap zijn er misschien wel nog méér. We willen het allemaal graag goed doen, hebben overtuigingen, voornemens en ideaalbeelden. Maar ook onzekerheden, angsten en twijfels. Stiekem vergelijken we onszelf regelmatig met de buurvrouw, de cover van een tijdschrift, die moeder op het schoolplein… Maar daar zien we nooit het complete plaatje. Ik geloof met heel mijn hart dat elke moeder bijzonder en moedig is. En haar beste beentje voorzet. In deze nieuwe serie ‘Moedige Mama’s’ kijken we de komende weken voorbij de buitenkant en delen vrouwen met lef, verwondering en humor uit hun eigen moed(er)ige leven. Ter inspiratie, voor de herkenning, als vraag om hulp of met een uitreikende hand. Geniet ervan!

 

11822679_482549425239548_1387181566857872503_n“Mama worden, mama zijn. Een wens, een verlangen, realiteit geworden.
Drie keer het wonder van nieuw leven, drie prachtige schepsels van God ontvangen.

In eigen ogen wijs en oud genoeg om mama te worden, zorgen voor zo’n mini mensje, hoezo onervaren?
Oppas kindjes genoeg gehad in mijn tienerjaren!
En dan is daar zo’n hummeltje… Allerlei wijsheden van anderen ten spijt, kwam er een gevoel van onbalans, onmacht: Kan ik dit wel?

Eerst al de desillusie dat na een bevalling het niet over is, maar alles pas begint: Slapen? Uitrusten? Voeden was een drama, toen nog stipt een schema om de drie uur, na die drie uur viel baby uitgehuild in slaap terwijl er gedronken moest worden. Het voelde als aanmodderen, terwijl ik juist zo graag alles onder controle had. Gelukkig bestond er de fles en dat bracht rust. Waarom voelde dat als een psychische drempel? Waarom dacht ik dat ik dan geen goede moeder zou zijn?

Wat ‘hoort’ er eigenlijk bij een goede moeder zijn? Dat kon me bezig houden. Hangt dat samen met kinderen op tijd naar bed, gezond eten, beleefd en keurig zijn, netjes mee naar de kerk, dat soort dingen?

Ondertussen zat ik midden in de realiteit. Na een voorbeeldige dochter was er een zoon bij gekomen. Een lieverd, echt waar, alleen, het is een jongen! Niet dat ik zo van de stereotypen ben… er kwam lekker wat reuring, zeg maar.
Toen daarna de jongste er bij kwam, een meisje dat in niets onder doet voor haar broer, had het leven niets meer van doen met nog steeds rondwarende (gedateerde) ideeën over wat hoort bij een goede moeder zijn.

Ondertussen is het 17 jaar later. Moederschap geleerd met vallen en opstaan.

Ik leerde dat ‘mama zijn’ niets te maken heeft met wat anderen een goede moeder vinden of wat ik zelf dacht over ‘goede moeder’ zijn. Eigenlijk leerden mijn kinderen me om mama te zijn!

Door me uit mijn slaap te houden en dan zacht een zelf bedacht liedje te zingen, door me erbij te slepen als er brandweertje gespeeld moest worden, door me achter mijn bureau vandaan te krijgen als het werkstuk af moest, door me mee te nemen in de zelfgebouwde hut, door me mee te nemen in de angsten en twijfels, door me geheimen toe te vertrouwen.

En in dit alles, ook met de soms ingewikkelde vragen van het puberbrein, weet ik dat er niets afhangt van mijn inspanningen. Mag ik rusten in het vertrouwen dat God het leven leidt. Mijn leven, het leven van mijn kinderen.

God heeft geen kleinkinderen. Hij gaat Zijn weg met mij, met mijn kinderen, één voor één. 
Ik ben gelukkig dat ik samen met mijn man alleen maar ‘door-geef-luik’ hoef te zijn. Een leven met Jezus voor mag leven aan de kinderen die we hebben gekregen (al is dat met vallen en opstaan!)
Drie van Zijn kinderen aan ons toevertrouwd, dan zal Hij ook de wijsheid geven en er bij zijn.”

 

 

Deel dit:
Share