Moedige Mama’s – Jolanda

Ontmoet vandaag Jolanda. Getrouwd met Friso, moeder van vier stoere kinderen. Ik ken Jolanda van toen ze met haar gezin in de binnenstad van Amsterdam woonde. Inmiddels heeft ze de stad verruild voor het boerenleven. Een heel avontuur! Ze schrijft over jong moeder worden, loslaten, zelfstandigheid en dat een vijfjarige best zelf lasagne kan maken.


 

IMG_6112Een moedige mama, ik weet niet of ik mezelf zo zou hebben bestempeld in de eerste jaren van mijn mama-schap. Wellicht dat de uitspraak “dit wil ik nog een keer!” op het moment dat de oudste dochter op m’n buik werd neergelegd, na een niet al te lichte bevalling, de licht fronsende gynaecoloog deed denken dat ik moedig was, dit had ze nog nooit gehoord. Ik wijt het eerder aan mijn lichtelijke drang naar oerervaringen.

Ik was erg jong om moeder te worden, 21 jaar. Dat vond ik zelf toen natuurlijk helemaal niet. Voelde me sterk en volwassen, nu vind ik 21-ers meisjes. Maar misschien gaf dat ook wel de jeu aan mijn manier van moeder zijn. Ik was er allicht wat lichtelijk naïef in gerold en had ook geen hele doordachte ideeën en theorieën over het moederschap. Maar dat ik moeder wilde worden stond als een paal boven water! Het bracht me in een onbezorgde rol als moeder, ik deed wat goed voelde.

Inmiddels zijn we veertien jaar verder, zijn er nog twee dochters en een zoon geboren en zijn er voor die onbezorgdheid echt wel wat zorgen in de plaats gekomen. Naast dat we heel erg ervaren dat het Gods kinderen zijn, dus ook Hij voor hen zorgt en altijd bij ze is, blijven we ook varen op ons gevoel en laten ons niet verwarren door de zoveelste theorie of nanny.

Onze onderbuik en gezond verstand zeggen vaak genoeg, dat zou ik zo graag aan jonge moeders mee willen geven!

Tuurlijk denken we wel na over wat wij belangrijk vinden in de opvoeding, wat de waarden zijn die we ze mee willen geven en hoe we ze dat kunnen meegeven. Zoals mijn opa altijd al zei “kinderen leer je door ze voor te leven, niet door voor te zeggen”. Daar zijn we ons de ene keer meer bewust van dan de ander, maar gelukkig zijn de kinderen inmiddels zo oud dat ze ons zelf haarfijn wijzen op de discrepanties tussen wat we zeggen en wat we doen (“mam, op je telefoon tijdens het eten, mocht toch niet?”).

Eén van de belangrijkste waarden voor ons is zelfstandigheid, wij geloven dat kinderen tot veel meer in staat zijn, dan in onze samenleving vaak gebeurt. Je kan je eigen tas inpakken als je vier bent, ja ook voor de vakantie, dan maar niet genoeg onderbroeken mee. Je kan lasagne maken als je vijf bent, in je eentje ja en inderdaad iets meer schoon te maken daarna. Je kan prima mee helpen in het huishouden, ja ook de was opvouwen (in slordige stapels), ramen zemen (met strepen) opruimen (niet alles precies op de plek waar het hoort) enzovoort. Het hoeft niet perfect, maar je doet het wel zelf!

Nu was dat bij de eerste ook niet zo ingewikkeld, als er als peuter één zin op haar voorhoofd stond, was het “ik doe het zelf”. Vanaf het allereerste begin hadden we door, dat dit dametje het liefst zo snel mogelijk groot en zelfstandig werd. Ideaal, paste precies bij ons! Inmiddels is ze bijna 14, plant ze haar hele vakantie zelf vol, regelt ze vervoer, zorgt ze voor haar eigen was…

Maar. Ze wil dus ook zo snel mogelijk het huis uit, zelfstandig zijn. Toen ze acht was ging ze in haar eentje een week op kamp. Ik had er wel wat vraagtekens bij, maar het was de “mooiste week van haar leven”. Zo is ze inmiddels vaker niet dan wel thuis en kwam ze vorig jaar met de mededeling dat ze in het derde jaar mee wilde doen aan een project in het buitenland. Afgelopen maand hebben we haar op het vliegveld uitgezwaaid. Ze ging naar Suriname en voor het eerst dacht ik: “Nee, dit gaat te snel, dit voelt zo onnatuurlijk!”. M’n dochter van dertien op het vliegtuig zetten naar een land dat ik niet ken. Dat kostte me behoorlijk wat nachtelijke uurtjes wakker liggen en veel bidden!

Ook dit was natuurlijk weer een geweldige ervaring voor haar. Het had haar nog meer overtuigd van het feit dat ze straks wil gaan reizen en op kamers wil, voor haar dus een hele grote stap richting zelfstandigheid.

En ik, ik doe even een stapje terug, zelfstandigheid vind ik nog steeds belangrijk en ik ben er van overtuigd dat kinderen groeien door dingen zelf te mogen doen. Maar als ik nu de jas van m’n dochter in de keuken op de grond vind, roep ik niet altijd meer naar boven “Loes, jas ophangen!”, maar raap ‘m zelf op, hang ‘m op de kapstok en denk “Dit kan ik nog maar 3 jaar voor haar doen”.

 

(Als je meer wilt weten over Jolanda’s interessante werk en leven, kijk dan vooral even hier: De Eemlandhoeve)

Deel dit:
Share
  • Gideon Sanders

    Ik hoop Margreet ooit in deze serie tegen te mogen komen 😉 Want zij is moedig! Maar nog geen mama!