Moedige Mama’s – Juan-Mari

Vandaag leer je Juan-Mari kennen. Getrouwd met Stefan, moeder van Sarah (2) en Boaz (4 maanden). Ze schrijft over haar onverwachte zwangerschap, en het ingewikkelde maar mooie proces van leren houden van dat kleine wezentje dat je is toevertrouwd.


 

Ze zeggen dat elke zwangerschap, elke bevalling en elk kind uniek is. Nou, dat klopt… De verschillen tussen mijn dochter (2) en mijn zoon (4 maanden) zijn op al deze gebieden echt enorm!

We kwamen er vrij laat, ruim in week 12 van mijn eerste zwangerschap, achter dat ik zwanger was. Dit kwam omdat ik aan de prikpil zat en wij niet hadden verwacht dat ik zwanger zou kunnen zijn. Mijn man was net gediagnosticeerd met de ziekte van Hodgkins (lymfeklierkanker) en ik begon met een nieuwe studie. Ik was zwaar gestresst, verloor veel gewicht en kon geen eten binnen houden. Gezien de situatie waarin wij ons bevonden, vonden wij het niet raar dat het lichamelijk bij mij moeilijk ging. Toen mijn huisarts voorstelde om eerst een zwangerschapstest te doen, voordat ze mij opnieuw de al zo bekende prik zou geven, kwam alles in mij in opstand, onmogelijk! Maar het onmogelijke bleek toch waar te zijn.

Timing
De timing was zo verkeerd en daarnaast kwamen al mijn angsten bij elkaar in één zwangerschap. Daar waar veel kleine meisjes vaak een diepe verlangen hebben om een man te ontmoeten, de bruiloft van de eeuw te hebben en dan vervolgens kinderen te krijgen, was dat voor mij absoluut niet zo. Ik zou niet trouwen en als dat trouwen dan wel zou gebeuren, zouden er zeker geen kinderen komen en zelfs al zouden die komen, had ik tenminste een man om deze mee op te voeden.

Daar zat ik dan, 23 jaar jong, voor mijn gevoel veel te jong om kinderen te krijgen met een doodzieke man. Wat liep mijn leven anders dan wat ik mezelf had voorgesteld en wat wenste ik dat ik niet zwanger was, dat het een droom was of eerder dat alles een nachtmerrie was.

Leren liefhebben
Tegelijkertijd ging door mijn hoofd dat in een zwangerschap wat moeders eet, hoe zij zichzelf voelt en hoe zij zich tegenover het kind voelt al invloed heeft op dat kleine wezentje. Een wezen, een mens moest ik mezelf vaak vertellen, want haten kon ik het niet… Want hoe kan je leven haten, daar waar dood op de loer ligt? Maar mijn gevoel van teleurstelling –  in mezelf, de wereld en ja , ook in God, kon ik niet bedrukken. Dit zouden de eerste indrukken zijn van de wereld voor mijn kind, maar als het kind er eenmaal echt zou zijn, zou ik er alles aan doen om het tegenovergestelde te bewijzen.
Een gezond, volgroeid, perfect meisje werd geboren, binnen 3 uren na de eerste wee. Haar eerste levensjaar heeft zij er alles aan gedaan om zichzelf geliefd te voelen, dat zij er mocht zijn. Haar eerste jaar heeft ze op mijn schoot en in mijn armen doorgebracht, de plek waar ze sliep, huilde, lachte. Ze wou nooit alleen gelaten worden en schreeuwde het vaak uit in pure paniek wanneer ze het idee kreeg dat dit zou gebeuren.

Ik had geaccepteerd dat ik in die periode geen moment alleen zou zijn en dit heeft haar gevormd tot een  jong, zelfverzekerd meisje, dat weet dat ze ertoe doet en geliefd is en zelfstandig haar eigen ding doet.

Mijn tweede zwangerschap was totaal anders. Het was gepland, vol liefde, verwondering en vreugde. Een zoontje werd geboren, die ik af en toe alleen mag laten en alles en die iedereen begroet met een lach. Zo totaal anders dan hoe zijn grote zus was. Dat wij voor een tweede kindje kozen, nadat ik zo ‘anti-kind’ was, kwam door wat ik allemaal had geleerd in de eerste levensjaar van mijn dochter.

Mijn eigen weg kiezen
Ik had geleerd dat ik het mooie en fijne vanuit mijn eigen opvoeding kon meenemen en datgene wat niet mooi en fijn was mocht laten. Ik was heel erg bang dat ik niet een gezonde relatie zou kunnen krijgen met mijn kinderen, omdat ik deze in mijn kinder- en tienertijd niet had met mijn moeder. Gelukkig kan ik ook stellen dat God wonderen doet en dat mijn relatie met mijn moeder nu op een goede plek is. Ik had geleerd dat ik niet mijn moeder ben en dat ik niet bang hoef te zijn dat ik dezelfde weg zou gaan als wat zij deed; een depressie waar zij zelf niet voor koos.

Mijn kinderen leren mij elke dag zoveel over mezelf, ze leren me extra veel geduld te hebben, te luisteren naar mijn instinct en zij hebben mij vertrouwen gegeven in mij! Ze laten me lachen, huilen en leren mij om in het nu te leven.

Maar het mooiste vind ik nog altijd om te zien hoe zij groeien en bloeien en dat ik daar een deel van mag zijn.

Photo Credits: Sjuul Fotografie 

Deel dit:
Share