Moedige Mama’s – Marja


Marja is 65 jaar jong, getrouwd met Frank, moeder van zeven kinderen. Taal is niet alleen haar meisjesnaam maar ook haar ‘ding’: ze is nog volop aan het werk als corrector van diverse uitgeverijen, en heeft diverse boeken geschreven. Dit is haar ‘Moedige Mama’ verhaal:


 

1078732_497422770328099_1754069116_oAls kind al wilde ik moeder worden, liefst van een groot gezin. ‘Ik wil er wel twaalf’, zei ik vaak. Geen idee wat de achterliggende gedachte was achter die groot-gezin-wens, en waar dat getal twaalf vandaan kwam. Misschien omdat ik zo genoot van het grote, warme en gezellige gezin van mijn vriendin. Zoiets wilde ik later ook.

Tijdens de verkeringstijd met mijn lief kwam uiteraard die kinderwens ter sprake. Toen hij nuchter opmerkte dat we misschien niet eens kinderen zouden kúnnen krijgen, was ik bijna verbijsterd – dat was nog nooit in mijn hoofd opgekomen.

Naïef misschien.

 

Terugkijkend vind ik het echter net zo verbijsterend dat ik, waar ik op bijna alle andere levensterreinen bang en onzeker was, me blijkbaar nooit afgevraagd heb of ik zo’n groot gezin wel aan zou kunnen, of ik wel genoeg in huis had om hun de juiste opvoeding te geven.

Misschien wel net zo naïef. Maar ik begon met goede moed aan het moederschap: dáár lag mijn roeping!
Dat grote gezin is er gekomen. Vanaf mijn tweeëntwintigste werd ik fulltime moeder. Het werden er geen twaalf, maar God schonk ons in twaalf jaar tijd zeven prachtige, gezonde kinderen die allemaal stevig in het leven staan. Het is een feestje als we het hele stel om ons heen hebben. De vier oudsten zijn zelf al vader of moeder, en onze jongste dochter verwacht in oktober haar eerste, ons twaalfde kleinkind. Een heel nieuwe ervaring, opa en oma worden, maar nog bijzonderder vind ik het om je eigen kind papa of mama te zien worden, hen te zien genieten van hun kinderen, en van hen terug te horen:

‘Ik snap nu pas hoeveel je van ons houdt.’

Wat ik nooit vooraf had kunnen bedenken, is hoeveel ik van onze kinderen zou leren. Zij hebben me geleerd wat onvoorwaardelijk liefhebben is. Zij schonken mij hun vertrouwen, waardoor ik dat kreeg in mezelf. Door hun komst werd ik verzoend met mijn vrouw-zijn en met mijn lijf. Zij leerden me dat een mens niet perfect hoeft te zijn, dat fouten maken mag, omdat je daarvan leert.

 Dat laatste gaf mij én hun de ruimte om hen los te laten en hen hun eigen weg in de wereld te laten gaan (een soort opnieuw ‘bevallen’). En zij (en mijn man) boden me door hun manier van zijn het veilige nest vanwaar ik op mijn achtendertigste zelf mocht uitvliegen: ik begon aan een deeltijd-sph-opleiding toen de jongste vier was, en kreeg een loopbaan in de psychiatrie.

Moeder zijn was een roeping, maar door onze kinderen liet God me zien dat ik naast moeder zijn ook mijn eigen weg mocht gaan, werkend met mijn eigen talenten. Dat vroeg ook moed, al was het een ander soort moed dan om aan dat grote gezin te beginnen.

Moeder worden en zijn. Dat leerde ik niet uit een boekje, maar van onze o zo verschillende kinderen. Het ging niet allemaal ‘vanzelf’ en beslist met het nodige vallen en weer opstaan, én met de nodige missers. Maar het is het beste dat me overkomen is.

 

Deel dit:
Share