Moedige Mama’s – Stella

Alweer de tweede blog in de serie Moedige Mama’s! Vandaag ontmoet je Stella. Stella is 25 lentes jong, gelukkig getrouwd met Matthias en mama van Lewis (oktober’15). Ze houdt van fotografie, moestuinieren, DIY projecten, tekenen en schrijven.


Moederschap: een aardverschuiving

Ineens was ik het.

Ineens had ik het.

De meeste bejubelde dan wel niet bekritiseerde positie die een vrouw kan hebben.

Ik was moeder geworden.

Na een pittige bevalling lag er een hoopje mens op me. Ik was ontzettend opgelucht dat ‘het’ voorbij was. Ik had het overleefd! Hij lag daar, murmelend en sputterend van de weg die hij had afgelegd. Zijn eerste grote reis. Onderweg naar ons, wat fijn dat we ons dit niet meer kunnen herinneren. Beetje traumatisch als je het mij vraagt! En ja, het is waar. Zodra je weet dat er geperst mag worden komt er een oerkracht naar boven. Helaas was die oerkracht in geen velden of wegen te bekennen toen ik gisteren een pot sperzieboontjes wilde openen.

Moederschap. Ik vind het een complete aardverschuiving. Om te beginnen met je lijf. Ik dacht dat ik het gehad had na 9 maanden maar ik had het mis. Om te beginnen met lekkende tetten. Je wordt er mee wakker en je gaat ermee naar bed zullen we maar zeggen. Haaruitval, ook zo’n fijn geintje. Hele plukken zuig ik de hele dag door op met de stofzuiger. En mijn man maar foeteren ‘voorlopig nemen we geen hond want aan jou hebben we genoeg’. Dankjewel schat.

En als je borstvoeding geeft, zoals ik, hoef je niet te denken aan afvallen of op je oude gewicht komen. No way. ‘Want goed blijven eten!’. En dan heb je nog striae. Ik maar smeren over mijn buik. Geen streep te zien maar precies daar, mijn bovenbenen (wat was hun aandeel?) zitten er vol mee. Dag bikini. En ik was al geen fan van zwemmen…

En dan de emotionele aardverschuiving. Dit moedertje dacht, na al die jaren in de kinderopvang gewerkt te hebben, dat het allemaal wel mee zou vallen. Kraamtranen, is dat gewoon niet een fabel? Uhm, nee dus. Snik snotter. Goede Tijden Slechte Tijden was er niks bij.

In zo’n korte tijd heb ik geleerd om op mijn strepen te staan, als een leeuwin kom ik op voor mijn gezin. En ook in diezelfde tijd kan ik zitten grienen bij zo ongeveer iedere film. Dierenfilms, je weet wel van die docu’s, zijn het ergst. De jonge baby beren die dan worden aangevallen door een sago oude opa beer, oh hou op! De tissues zijn niet aan te slepen.

Of dan de eerste keer dat ik met een vriendin het huis verliet. Wat was ik er aan toe! En wat voelde ik me vervolgens schuldig terwijl ik best wist dat mijn man het aan kon. Maar kon ik het wel aan zonder die kleine?

En dan de eerste maanden met je baby. Iedereen met hun goedbedoelde adviezen. Waar je soms gewoonweg geen boodschap aan hebt omdat je wilt groeien in het zelf doen en zelf kiezen.

Ik moederde maar wat aan! Maar ik ging er wel vol voor. En wat kan ik op een dag dan een scala aan emoties voelen. Van teleurstelling, tot euforie, weemoed, overwinning, vreugde of frustratie.

Moederschap. Het is een groot goed, vol dynamiek! Het doet enorm veel met me, het is super intens. Maar ik had deze aardverschuiving in mijn leven niet willen missen.

Dankjewel lieve Lewis, dat jij degene bent die mij tot moeder kroonde.

// Stella

(Image credit: Ehab Hababa Photography)

Deel dit:
Share