Moedige Mama’s – Het verhaal van Brenda

Het verhaal van vandaag is geschreven door een bijzonder moedige mama. Maar het gaat niet over haarzelf. Het gaat over haar eigen moeder, die negen jaar geleden overleed. Brenda gunt ons een blik in het leven na de Tweede Wereldoorlog. Het leven met pijn en trauma, waarin het soms moeilijk is om nog te genieten en te lachen. Toch lukte haar moeder dat. 

Brenda is getrouwd met André en heeft drie kinderen. Ze werkt als verpleegkundig specialist in de psychiatrie. 


10259005_780433861990593_8856385490943206933_o“Mijn moeder was bijzonder moedig. Het is negen jaar geleden dat ze is overleden.

Ze was een bijzondere, sterke vrouw.

Ik mis haar nog steeds en zou graag nog even bij haar langs willen gaan, samen een beetje mijmeren…

Als puber droomde ze van een carrière als verpleegster, dat mocht niet van haar vader. Ze moest werken en helpen in het drukke gezin van haar moeder. Ze was achttien toen ze mijn vader ontmoette. Hij was toen 25 jaar en volgens mijn moeder een knappe vent.

Het was niet lang na de oorlog en mijn vader was getekend door zijn ervaringen in die heftige tijd. Hij zat eerst in kamp Amersfoort en later in Polen, werken voor de Duitsers. Hij werd afgekeurd toen hij 37 was, hij was erg ziek; zijn nieren waren kapot geslagen en hij was doof. De oorlog drukte een stempel op hun leven: de nachtmerries van mijn vader, de pijn. Ook in ons gezin speelde de oorlog altijd een grote rol.

Toch heeft het mijn ouders niet bitter gemaakt. Mijn vader vond de kracht om een van de kampbeulen uit kamp Amersfoort vergeven zonder verbitterd en opstandig te zijn, hij kon alles aan God overgeven.

Zwarte dag

Mijn moeder was een vrouw die zichzelf graag verzorgde, maar als zij iets voor zichzelf kocht werd ze daar door de familie op aangesproken: “Moet je dat wel doen? Je moet rekening houden met de zwarte dag”. Die zwarte dag was de dag waarop mijn vader zou kunnen overlijden. Dat was altijd op de achtergrond aanwezig.

Mam moest werken voor de kost. Schoonmaken, ’s avonds werken in een fabriek en overdag het huishouden  met zes kinderen. Dat ging goed, maar toen gebeurde het ondenkbare. Toen ik zelf zestien was, overleed mijn oudere broer. Het huis is in de kerstnacht afgebrand en hier is hij bij om het leven gekomen.

Sindsdien was alles anders.

We vierden geen kerst meer, elk jaar tegen december liep de spanning bij mijn ouders op. We konden hier echter niet met elkaar over praten en het werd een soort stille pijn.

Steunpilaar

Toen mijn moeder hoorde dat ze alvleeskanker had en dat dit niet te behandelen was, was dit pittig. We waren er getuige van hoe ze gesloopt werd door haar ziekte, de jeuk was ondraaglijk.

Haar grootste zorg was niet haarzelf. Ze dacht vooral aan hoe het nu met mijn vader moest. Hij was aan het dementeren en zijn gehoor was erg achteruit gegaan; hij hoorde nog maar vijf procent.  Ze heeft gebeden dat hij eerder mocht gaan, mijn vader zou niet zonder haar achter kunnen blijven. Mijn moeder was zijn steunpilaar, zijn contact met de buitenwereld.

Haar gebed is verhoord, mijn vader overleed na een kort en heftig ziekbed. Hij werd in hun slaapkamer opgebaard, zij kon nu op haar manier en in alle rust afscheid van hem nemen.  Ondanks dat ze erg verdrietig was bleef ze haar humor houden.

Praten over vroeger

Na de begrafenis was ze erg eenzaam en werd het steeds zwaarder voor haar. Ze ging samen met mij alvast haar uitvaart regelen, ook nu was zij degene die het voortouw nam en sterk bleef en altijd haar humor hield. We hebben samen gelachen toen we kleding uitzochten voor het afleggen. Ze heeft haar hele begrafenis uitgedacht; de liederen, de Bijbeltekst. Ze was bang dat het teveel zou gaan kosten, en stelde zelfs voor dat zij zelf haar rouwboeket zou betalen. Mijn moeder was erg praktisch en besloot alles voor haar overlijden maar uit te gaan delen –  van haar sieraden tot de trouwbijbel, alles werd verdeeld. Mijn moeder wilde niemand tot last zijn en voor iedereen van betekenis zijn met als gevolg dat veel mensen hun hart bij haar ging uitstorten.

Ze was nu erg open en ik kon alles bespreken. We praatten over het overlijden van mijn broer, het trauma en de nachtmerries. Ze vertelde over het verliezen van je kind, elke dag dat gemis, dat nooit overgaat. En ze praatte over haar verlangen om naar God te gaan.

Een van de dingen die ze voor haar overlijden wilde, was vergeving vragen aan iemand die zij onrecht had gedaan. We hebben diegene opgespoord en ze bij elkaar gebracht. Het was heel ontroerend dat ik hierbij mocht zijn.  Ook aan mij vroeg ze oprecht vergeving voor de dingen die niet goed zijn gegaan, de eenzaamheid, de nachtmerries en de angst na het overlijden van mijn broer.

De avond voordat ze zou gaan overlijden was dat voor ons allebei duidelijk; ze had veel pijn, gaf bijna constant over. Mijn kinderen wilde heel graag afscheid van haar nemen, ze vond dit goed en ze wist zich zo te vermannen dat ze hen allemaal nog kon zien en spreken, dit was een emotioneel moment.

Mij moeder was enorm liefdevol.  Ze had geen bucketlist van dingen die ze vóór haar dood wilde doen, ze wilde vooral de mensen om haar heen zo goed mogelijk voorbereiden op haar overlijden. Hiervoor kreeg ze zo’n zes maanden, tot ze op 76-jarige leeftijd overleed.

Wat ik heb geleerd

Ik heb veel geleerd van haar. Genieten van de mensen om je heen. Er was altijd ruimte voor gezelligheid, voor elkaar, genieten van je gezin en je niet zo druk maken om allerlei zaken. Alles mocht bij mijn ouders en  alles kon, de kleinkinderen kwamen graag bij hen. Ondanks dat ze soms zichtbaar pijn hadden waren ze er altijd tijd voor hen.

Ik leerde ook om nu te leven en te kijken naar de dingen die goed gaan, de les van mijn ouders was dat God ook in de moeite mooie dingen geeft; bloemen, liefde, elkaar. Je moet alleen wel weten hoe je kijkt, omhoog kijken  en niet vastzitten in je omstandigheden.

Mijn ouders hebben mij sterk gemaakt. Ook mijn leven is soms heel  erg zwaar geweest maar dankzij het voorbeeld van mijn ouders, heb ik geleerd om te vertrouwen op God.

In mijn gezin volg ik het  voorbeeld van mijn ouders door de juiste prioriteiten te stellen en mij niet overal druk om te maken. Ik heb geleerd om te vergeven, opnieuw te beginnen.  God hersteld en is erbij, ook in de pijn, dat heb ik mogen ervaren.”

Deel dit:
Share