Moedige Mama’s – Moederdag

Vandaag is het Moederdag! En of je daar nou iets mee hebt, of niet, als het gaat over Moedige Mama’s is dit natuurlijk de dag bij uitstek voor een mooie, inspirerende blog.

Moederdag kan heel leuk zijn (ontbijtje op bed, vingerverfkunstwerk van je koters – ik typte bijna ‘kotsers’, maar ik beloof dat dat echt perongeluk ging – en niet zelf hoeven koken. Even een dagje verwend worden.

Maar voor ontzettend veel vrouwen is het ook erg ingewikkeld. Als je geen moeder meer hebt, of een moeizame relatie hebt met haar.  Als je zo graag zelf moeder had willen zijn, maar dat door allerlei verschillende redenen niet gebeurd is. Als je een kind bent verloren. Geen Hallmark kaart die daar iets passends op weet te zeggen.

Ingewikkeld

Mijn eigen eerste moederdagen waren ook niet heel rooskleurig: ik bracht ze door in het ziekenhuis en het Ronald McDonaldhuis. De eerste keer omdat ik een maandje daarvoor veel te vroeg was bevallen van een ienieminie, ziek kindje. De tweede keer omdat dat kindje voor de zoveelste keer op de kinderafdeling was opgenomen en niet zonder sondevoeding en zuurstof kon. Ik voelde me incompleet. In plaats van ontbijt op bed was er een heus buffet gesponsord door McDonalds. Inclusief fotograaf die de dankbare ouders op de gevoelige plaat kwam vastleggen. Lief bedoeld, maar ik sloeg even over.

Ook ingewikkeld kan het zijn, als je verwachtingen van het moederschap heel anders waren dan de realiteit van alledag.  Dat geldt in meer of mindere mate voor iedereen natuurlijk. Maar vandaag denk ik vooral aan mijn eigen mama. Toen ik net een kleutertje was, beviel zij van mijn jongere zus, Anne. Anne ontwikkelde zich niet zoals de bedoeling was, en na ongeveer 3 jaar werd bekend dat zij een verstandelijke beperking had, en een epilepsiesyndroom. Mij viel dat allemaal niet zo op, ik was druk met mijn eigen kinderbestaan. De jaren daarna waren turbulent. Anne’s situatie bleek steeds ingewikkelder – inmiddels is ze 30 jaar oud, en functioneert ze op een niveau van zo’n 11 maanden, en heeft ze voortdurend epileptische aanvallen. Dat betekent dat mijn lieve mama 30 jaar heeft gehad om verwachtingen bij te stellen, maar als je het haar vraagt weet ik zeker dat ze zegt dat dat nog steeds soms lastig is.

Haar verhaal is niet alleen heftig (of zielig): door de jaren heen heeft ze geleerd flexibel te zijn, op verschillende manieren lief te hebben, los te laten, te vechten en te vieren. Net als eigenlijk alle moeders. En daarin is ze enorm inspirerend, zelfs zonder dat ze zich daar altijd van bewust is.

Moedige Mama Wiebke

Vandaag denk ik aan haar. En aan een andere moedige mama, die nog wat meer aan het begin staat van zo’n verhaal. Laat me je voorstellen aan Wiebke:

Wiebke leerde ik een aantal jaar geleden bij toeval kennen in de kerk. Ik zat met mijn toen nog baby Evi ergens achterin, de pomp van de sondevoeding in de gaten houdend. Ineens hoorde ik een bekend piepgeluid, maar dat bleek niet van Evi’s voedingspomp te komen. Vreemd! Ik keek om en zag Wiebke, bezig met precies zo’n zelfde apparaat, en haar dochtertje Emma. Ons kennismakingsgesprek ging ongeveer zo: “Hoi! Heeft jouw kind ook sondevoeding? Wat is er dan aan de hand? Wat een schatje, hoe heet ze? Oh, en eh… hoe heet jij eigenlijk?” 

Emma heeft het syndroom van West waardoor zij dagelijks honderden epileptische aanvallen heeft. Door de constante epileptische activiteit kan zij zich niet ontwikkelen en is ze blijven steken op het niveau van een baby. Zij kan haar hoofdje niet houden, niet zitten, niet lopen of kruipen. Wat zij wel kan is haar zusje aan het lachen maken en leuke geluidjes maken!

huis-rolstoelproef-maken-2

Graag wil ik stoere, lieve Wiebke vandaag in het zonnetje zetten als Moedige Mama. En wel op een heel specifieke manier.

Het huis waarin zij met Emma (en haar man en Emma’s zusje Eefje) woont is namelijk ernstig aan een update nodig, om alles rolstoelvriendelijk te maken. Wat daar voor nodig is wordt niet allemaal door de gemeente vergoed, dus Wiebke en haar man Ton zijn een inzamelingsactie gestart. Best pittig, om zo je vrienden en familie om geld te moeten vragen. Daar moet je soms een enorme drempel voor over. Juist omdat ze ‘drempelloos’ door het leven willen gaan, hebben ze besloten de gok toch te wagen.

 

Ik gun het zo zo ontzettend dat Emma nog lekker lang bij haar papa en mama kan blijven wonen, dus check snel hun website en kijk of je ook iets wilt bijdragen:

Een mooie, zonnige moederdag gewenst!

Deel dit:
Share