Neonletters in de mist

Het was mistig. Zo mistig dat ik het gevoel had dat ik de druppels opzij moest duwen, alsof ik door een dikke wolk fietste. Ook was het koud genoeg om behoorlijk ongemotiveerd naar buiten te gaan – als ik niet had afgesproken met een lieve vriendin, zou ik zo lang mogelijk met een dekentje op de bank zijn blijven zitten.

We hadden afgesproken in wat heel wat jaartjes mijn favoriete cafe (als je er vooral koffie drinkt mag je het denk ik geen stamkroeg noemen?) was in Amsterdam, vlakbij het station. Ook in de grote stad hingen de wolken laag. Mijn peuter zou zeggen: “Mama, de lucht is helemaal wit geworden!”

Zo aan het eind van het jaar lijken mijn gedachten ook niet zo helder. Het was weer zo’n jaar: veel gebeurd, veel nagedacht, gelezen, geloofd, getwijfeld, gepraat en gezwegen. Ik ben weleens een beetje jaloers op mensen die alles zo lekker overzichtelijk lijken te hebben: aan het begin van het jaar een paar goede voornemens en duidelijke doelen, aan het eind van het jaar alles evalueren en met een bijgesteld plan het nieuwe jaar in. Of bestaan die mensen alleen op social media?

Mijn bijbelleesrooster was half januari al kwijt, mijn geloofsleven soms getekend door twijfel en dan weer door enthousiasme. Mijn plannen om in de kerstvakantie eens lekker de tijd te nemen om mijn leven op een rijtje te zetten en tegelijkertijd de rommel in huis op te ruimen werden onderbroken door triviale zaken als familiebezoek, gezelligheid, knutselen met de peuter en veel naar buiten. En stiekem ook wat Netflix. O wacht, niks triviaals aan eigenlijk: dat is juist al het fijne van vakantie! Maar goed, eind 2017 is mijn hoofd, mijn huis en mijn leven dus niet overzichtelijker dan aan het begin.

Daarover mijmerend liep ik vanaf het Centraal Station richting het cafe. Al vanaf het stationsplein zag ik de neonletters bovenop het gebouw oplichten, zelfs door de mist: “GOD ROEPT U – JESUS LOVES YOU.”

De eerste woorden stammen nog uit de tijd dat het gebouw gebruikt werd door het Leger des Heils, zo op de hoek van de wallen. Vanaf de jaren ’80 – na een flinke tijd leegstand – kwam het in het bezit van zendingsorganisatie Jeugd met een Opdracht. Dat herstelde de letters in hun oude glorie en voegde er de tweede zin aan toe. Als een boodschap aan de stad.

Al wel duizend keer heb ik die letters gezien. Meestal vallen ze me niet eens op. Ze doen me niet zo veel. Soms, door de ogen van toeristen die ik meeneem, zie ik ze weer even. “O ja, het JESUS LOVES YOU gebouw, dat is waar ook.”

Maar vandaag raakten de woorden me, in al hun eenvoud. Misschien is dit wel het enige dat ik echt hoef te weten. God roept mij. Niet met een harde donderstem uit de hemel, niet met een grootste en meeslepende opdracht of ‘roeping’. Maar Hij zoekt wel mijn aandacht. Hij reikt uit om contact te maken. En ik ervaar het als een vraag: “Ben je wakker? Ben je erbij? Let je op? Ben je echt aanwezig?” En dan de simpele boodschap dat Jezus van me houdt. Zo vaak gehoord dat het bijna cliché klinkt. Maar ik heb het nodig. Ik moet er af en toe aan herinnerd worden dat mijn identiteit verweven is met de liefde van God. Dat ik in alle onzekerheid en onduidelijkheid mag weten dat ik geliefd ben, dat ik gezien word. Nog voordat ik een lijstje maak met goede voornemens of dingen die ik wil bereiken.

Het doet me denken aan het verhaal in Matteüs 3, over de doop van Jezus. Nog voordat Jezus ook maar een wonder verrichtte, liet hij zich door Johannes de Doper onderdompelen in de Jordaan. Zodra hij boven water komt, scheurt de hemel open (ik stel me een mistige dag door, waar opeens de zon doorbrak), daalt er een duif neer en hoort iedereen een stem: “Jij bent mijn geliefde Zoon, in jou vind ik vreugde!”

Jezus wist zich geroepen door de Vader, leefde met volledige aandacht en aanwezigheid, en nog voordat hij die roeping ten volle uitleefde, wist hij zich geliefd.

Of het nou een open hemel, en stem en een duif is, of dat het neonletters zijn in de mist, God weet als het nodig is altijd de aandacht te trekken. En mijn enige echte voornemens zijn om naar die stem te luisteren, en in neonletters in mijn gedachten te houden dat Hij me zoekt en van me houdt.

Gelukkig 2017!

Deel dit:
Share