Nooit meer een killer body – een blog voor World Pre-Eclampsia Day

Vanochtend opende ik in een onbewaakt ogenblik ergens tussen ontbijt en werk mijn facebook account – ik vergeet namelijk steeds dat ik die eigenlijk van mijn telefoon wilde verwijderen.

Nog voor ik goed en wel met mijn ogen kon knipperen, verschenen er drie artikelen op mijn schermpje. Iets over of ik al bikini-proof ben, een artikel over World Pre-Eclampsia Day, en een betoog over het wel of niet willen hebben van een killer body. Lekker begin van de dag, met mijn broodje hagelslag net achter de kiezen.

Ik ben vast niet de enige die het opvalt dat er wel érg veel artikelen over het vrouwelijk lijf gaan. Hoewel het vast iets te maken met mijn instellingen en cookies (letterlijk en figuurlijk), dus wellicht verraadt het vooral wat mij blijkbaar bezighoudt. Oeps.

Bikinilijf

Over dat bikinilijf kan ik kort en krachtig zijn. Ik heb vorige week net een heuse tankini besteld bij de Wehkamp. Toen ik hem vers uit de verpakking voor me hield dacht ik vooral: “Ik hoop dat hij niet past, want mán wat moet je voor dit bikinibroekje blijkbaar een reusachtig achterwerk hebben.” Uiteraard paste het perfect en stond het nog leuk ook. Ik heb er overigens wel een flinke buik in. Maar dat kan ook te maken hebben met het feit dat ik 22 weken zwanger ben, en dat zo’n buik er dan min of meer bij hoort. Het heeft ook wel iets comfortabels inmiddels. Ik ben voorbij de ongemakkelijke fase waarin mensen zich afvragen of die prachtige rondingen komen door grote hoeveelheden pizza en chocola, of dat er sprake is van eh, verzachtende omstandigheden. Maar goed, ik zou kort en krachtig zijn: ik heb een lijf. En ik heb een bikini. Dus dat bikinilijf: check.

Wat me meer raakte was het zoveelste discussie artikel over dat killer body. Ik dacht eerlijk gezegd dat de hype alweer een beetje over was. Dat we met z’n allen hadden besloten dat een perfect strak lichaam, onwaarschijnlijk veel sporten en hopeloos weinig calorieën eten niet het belangrijkste in het leven was. Maar toch steekt het nog af en toe de kop op. En toen ik de term killer body las in hetzelfde schermpje als het artikel over World Pre-Eclampsia Day werd ik ineens even heel boos.

HELLP!

Misschien zeggen  de termen pre-eclampsie of HELLP syndroom je niet veel. Dat kan zelfs heel goed en is juist een van de redenen dat er een speciale dag is uitgeroepen om ze onder de aandacht te brengen. We hebben het hier namelijk over een bijzonder heftige zwangerschapscomplicatie, die zo’n 1 op de 20 zwangere vrouwen treft. Vroeger was pre-eclampsie ook wel bekend als zwangerschapsvergiftiging (eng woord hè?),  een combinatie van factoren die ervoor zorgen dat zowel de moeder als de baby ernstige risico’s lopen. Het kan alleen optreden, of overgaan in het HELLP syndroom. Als je daar meer over wilt weten, kijk vooral even hier:

 

 

 

Tijdens mijn vorige zwangerschap werd ik er, omdat ik de symptomen niet herkende en mijn omgeving en zelfs de verloskundige eigenlijk ook niet, met 27 weken door overvallen. Van de ene op de andere dag was ik doodziek, en voor ik het wist lag ik in een ambulance richting een academisch ziekenhuis. Nog geen 12 uur later was mijn dochter er – ze moest wel geboren worden, omdat ik het zelf anders niet had overleefd. De nasleep was heftig en duurde lang. Het is nogal een combinatie om zelf zo ziek te zijn en daarnaast een piepkleine premature baby te hebben die maandenlang in het ziekenhuis moet blijven en ook daarna nog flink wat uitdagingen voorgeschoteld krijgt.

Pech gehad?

En nu ben ik dus weer zwanger. Het is niet toevallig dat het 4 jaar duurde voor ik het weer aandurfde. Terugkijkend was het rond deze termijn dat ik ziek begon te worden. Maar zoals ik al schreef, ik had het zelf niet echt door. Ik dacht gewoon dat ik pech had dat de misselijkheid nooit overging. Dat migraine af en toe gewoon voorkwam. Dat ik misschien toevallig een paar keer achter elkaar iets had dat voelde als griep. Ik dacht dat het een kwestie van jammer was dat mijn buik niet hard groeide maar mijn gezicht wel opzwol. Gelukkig ervaar ik nu niks van dat alles – en word ik enorm in de gaten gehouden door allemaal witte jassen die samen met mij willen voorkomen dat ik nog een keer door zo’n hel moet.

Liever leven

Ik had letterlijk een killer body. Een lijf dat vocht tegen zichzelf, en tegen het lieve kleine meisje dat tegen alles in probeerde te groeien en te overleven. Een lijf dat het bijna niet gered had, en na die heftige ervaring ook nooit meer helemaal ‘de oude’ is geworden.

Vanochtend wist ik het ineens: ik wil nooit meer een killer body. Ik wil juist een lichaam dat leven gééft. Ik wil een veilige omgeving zijn voor het meisje dat ik nu zachtjes voel schoppen. Een lijf als thuis voor een nieuw leven dat nog helemaal tot bloei mag komen. En als ze er eenmaal is, wil ik dat datzelfde lijf nog steeds voelt als een veilige thuishaven. Liever lief en zacht, mooi en mama.

Ik wil leven, knuffelen, stoeien, borstvoeding kunnen geven, genieten en mét een paar rondingen die extra goed uitkomen in zo’n leuke bikini. Of gewoon een fleurig zomerjurkje. Vanaf vandaag ga ik voor een nieuwe term: een leeflijf.

Deel dit:
Share
  • Cinniej Zonnenberg

    Wat schrijf je dat toch weer leuk! Preeclampsie is helaas nog niet heel bekend als complicatie tijdens en na de zwangerschap. Wat ik wel jammer vind in de blog is dat je alleen het logo van Hellp Stichting laat zien en niet ook het platform Hart voor Hellp die zich net als de stichting hard maakt voor mama’s die hier mee te maken hebben gehad oa door een laagdrempelige lotgenotendag en een facebookgroep met meer dan 1300 leden.