Uitgerekend

Vandaag is het precies drie jaar geleden dat ik was uitgerekend. Als in: de dag dat ik had bevallen van Evi. Maar we vieren vandaag niet haar verjaardag. Dat hebben we namelijk al dertien weken geleden gedaan.

Dat Evi prematuur was is niet meer iets dat me dagelijks bezighoudt. In de eerste periode tellen alle mijlpalen, en zijn er allerlei bijzondere of juist moeilijke dagen om aan terug te denken: de dag dat ze werd geboren natuurlijk, maar ook de dag dat ze van de beademing mocht, de dag dat ze eindelijk de magische ‘kilogrens’ passeerde, dat ze werd overgeplaatst werd van intensive care naar high care, dat ze voor het eerst een rompertje aanmocht… en niet lang daarna dus die uitgerekende datum. Naar huis gaan was nog lang niet aan de orde, en het was een vreemde dag.

In mijn herinnering is het nu een soort waas van aaneengeregen gebeurtenissen, die veilig in een dagboekje staan opgeschreven. Hoe langer het geleden is, hoe minder ik ermee bezig ben. Ook al word ik nog dagelijks stilgezet bij de gevolgen van haar vroeggeboorte (door haar prikkelgevoeligheid, het feit dat ze nog afhankelijk is van sondevoeding, dat ze een klein opdondertje is in vergelijking met haar leeftijdsgenootjes), pas vanmiddag realiseerde ik het me: “O ja, drie jaar geleden was het zo’n mijlpaaldag.”

Om het toch niet helemaal te vergeten, hier een tekst die ik schreef op haar – echte – derde verjaardag. Over hoe het voelt dat je kind soms meer van het ziekenhuis is dan van jezelf. Over loslaten en vasthouden:


Kind van ons

Mag ik haar aanraken? Ik vroeg het bijna onhoorbaar
de witte jassen krioelden door de ruimte
Knipperende lampjes, piepende machines
Cijfers op schermen, niet te duiden

‘Leg je hand maar neer.’
Voorzichtig reikend door het luikje
een klein leeg plekje op je rug
Daar rustten mijn vingers
Voor het eerst echt contact. Ik durfde niet te bewegen
Zo breekbaar, zo kwetsbaar

Zo klein
Kind van het ziekenhuis.

‘Ze voelt dat je er bent. Troost haar maar’
Urenlang zat ik daar.

Voor me uit te praten, zachtjes te zingen.
Ozewiezewoze, in de maneschijn
Overweldigend in kwetsbaarheid, dit kastje jouw thuis 
Verzorgd door onbekende handen, je hele wereld in deze ruimte

Al losgelaten voor ik je vast mocht houden. Onbevangenheid in de kiem gesmoord
Ik durfde niet van je te houden, maar toch deed ik het
met overgave, met oerkracht
dat kon ik jou geven

Vandaag ben je drie.

Nog klein maar zo sterk, alsof het gisteren was
en lichtjaren geleden

Ik zong ozewiezewoze en je hield me stevig vast
Kind van ons, weet je geliefd


// Image credit: Rachel Joy Baransi

Deel dit:
Share